Balsam Łomżyński: Wiele hałasu onuc

Alez to piekne i bajkowe zupelnie jak milosc w czasie zarazy.
Klopot tylko ze znalezieniem Antuana o strejtowej inklinacji.
Moze trzeba ich sprowadzac az z Sevilli*).
Coz nie czepialbym sie urody naszej krolowej sportu.
Sa bardziej tatarsko - nordyczne przyklady na Wiejskiej niz Anna M.

*) Pytanie. Dlaczego na sklep w Hiszpanii mowia la tienada a nie salamanka ?

I jeszcze jedno zanim udam sie na wypoczynek.
www.rp.pl/artykul/9157,809031-Szomburg--Wielkie-przewartosciowanie.html?p=1
Staniszkistowskie rozwazania wioda do zapytan marksistowskich
Czy kultura okresla swiadomosc ? A moze jest odwrotnie ?
Avoir ou tre?

@Balsam
Tak się kończy e-nierząd pani minister:
www.youtube.com/watch?v=VCH6n-OGSJA

Balsamie. Cóżeś się tak uniósł? Polecam Ci gorąco fanpage "Czytam prawicową publicystykę dla beki" na fejsie. Tłum ludzi dostarcza mi tam dzień w dzień, Balsamie, same najcudniejsze kwiaty myśli prawicowej. Szkoda mi bowiem czasu na szlajanie się po salonach i inszych frondach. Na FB dostaję wszystko w pigułce i ileż mam z tego radości, strach opisać. Ostałowski to jest małe miki przy niektórych innych tuzach ekonomicznej (i nie tylko) myśli prawicowej.
Wiem jedno - absolutnie nie warto manipulować przy tego typu tekstach za pomocą tradycyjnych narzędzi analizy, takich, jak wiedza czy inteligencja. Ot, czasami można poczytać dla śmiechu, ale żeby szukać sensu?... Co to, to nie, odradzam gorąco.

Chciałabym zarazem podkreślić, iż powyższy kawałek uważam za jeden z lepszych, jakie ostatnio napisałeś.

Uff, zatem wsio w pariadkie.

A conto wypowiedzi Tetryka pod poprzednim odcinkiem, chciałabym zaznaczyć, iż nigdzie nie napisałam, że uważam Jacka Nicholsona za przystojnego, chociaż jest on tego rodzaju facetem, dla którego każdy człowiek płci dowolnej musi stracić głowę w ciągu trzech minut, co do tego jesteśmy chyba zgodni.
Wspomniałam tylko o dygocie;).

Z jakiego Kopciuszka? Whatdafaq. Aria "Zitti, zitti, piano, piano" jest z Aktu II cyrulika (scena 11):

"Po drabinie przystawionej do balkonu wchodzą ubrani w płaszcze Hrabia i Figaro. Figaro trzyma lampę. Hrabia narzeka na pogodę, ale Figaro zwraca uwagę, że jest ona w sam raz dla zakochanych. Dostrzegają Rozynę. Hrabia zwraca się do niej czule, ale Rozyna obrzuca go wyzwiskami, oskarża, że wykorzystał jej naiwność. Hrabia i Figaro są zaskoczeni. Rozyna zarzuca Lindorowi, że chciał ją wykraść dla hrabiego Almavivy. Ten słucha tego z radością, bo jest już pewien, że dziewczynie nie zależy na majątku i zaszczytach. Odrzucając płaszcz ujawnia bogaty strój i przedstawia się jako hrabia Almaviva. Rozyna jest zdumiona i szczęśliwa, hrabia jest równie szczęśliwy, a Figaro uważa, że to wyłącznie jego zasługa. Jednak Rozyna waha się, czy jest godna Hrabiego. On odrzuca jej wątpliwości i prosi ją o rękę. Oboje pogrążają się w czułych wyznaniach i nie zważają na cyrulika, który radzi pośpiech. Figaro zauważa zbliżających się do domu ludzi z latarnią. Wszyscy postanawiają uciekać ("Zitti, zitti, piano, piano"), ale okazuje się, że ktoś zabrał drabinę spod balkonu."

Aria nie jest idealna tematycznie, ale szukałem rzeczy atrakcyjnej muzycznie, ale moim, nader skromnym zdaniem, nie jest o takowe w Cyruliku łatwo.

Ooooo widzę, że nawet z przeciwnej półkuli trudno Balsama zaskoczyć.
Proszę poszukac w google - zitto zitto , piano , piano tysiące trafień w Kopciuszka - La Centerenola.
Prosze spojrzec tutaj - www.harmetz.com/soprano/synopsis/barberseville.htm
Akt 2 ,scena 11 - La testa vi gira (Quartet- Figaro, Bartolo, Count, Rosina)
... pozdrawiam ze słonecznego kontynentu

Ja tu się jutybizować i wikipedzić przez oceany nie będę. Niech się ktoś wypowie bezstronnie: gdzie było "Zitto zitto... "? Może i tu i tu?

Podajesz pharlapie liink jutubiczny, www.harmetz.com/soprano/synopsis/barberseville.htm, a nim jest o Cyruliku, a w opisie Cyrlika jest "Zitto, zitto", akt II, scena 11, jakbyś się ze mną zgadzał. Powtarzam ponownie jak komu dobremu: whatdafaq?

Jotka, czy lubisz filmy von Triera ? Jeśli odpowiesz twierdząco to znów się roześmieję ciepło do środka :) Oczywiście możesz nie odpowiedzieć ;)

Jotka, zrobiłem tym razem zafrasowaną minę Kermita Żaby.
Dla tych, którzy nie znają twórczości Larsika polecam na początek jego "Królestwo".Doskonałe studium ludzkich zachowań w sytuacjach kłopotliwych i wymagających zastanowienia.Pewnie bliskich Balsamowi.
chomikuj.pl/NieslubnaWnuczkaGoebbelsa/*e2*96*baLars+von+Trier/*5b1994*5d+Riget+(Kr*c3*b3lestwo)/1.+Lars+von+Trier+-+Riget+(Kr*c3*b3lestwo).+Lektor+PL,282989541.avi

Szanuję wasz blog że nie obrażacie murzynów, no jak na razie.

Pierwszy szkic następnej opowiastki, zapraszam do spekulacji:
I.
Środowiska konserwatywne najbardziej do niedawna konserwatywnego kraju Europy utraciły wieloletniego przywódcę, Bogusława Kosę-Bałabucha. Zgon nastąpił w środku gorącego lata, na początku trzeciej kadencji tak zwanych rządów liberalnych, które w tym przypadku oznaczały rządy raczej nieokreślone, niż deregulujące, przyzwoite raczej, niż efektywne, skoncentrowane na tworzeniu wrażenia nowoczesności, które utożsamiano z cyfryzacją.

Okoliczności zgonu Bałabuchy nie były najkorzystniejsze dla wizerunku środowisk, które zmarły reprezentował, toteż gdy Wiesław Janeczek, biskup ordynariusz Diecezji Łomżyńskiej, dowiedział się, że to jemu przypadnie objąć patronat nad organizacją ceremoniału pogrzebowego, cały personel Kurii dostał polecenie gorącego modlenia się w intencji ojczyzny i o dary ducha świętego dla biskupa Janeczka, by ten pomyślnie wybrnął z powierzonego mu zadania.

Rzecz w tym, że zmarły eksplodował w trakcie przemówienia na konferencji prasowej. Bałabuch omawiał brak jakichkolwiek osiągnięć rządu w dowolnej dziedzinie i niesprawiedliwą stronniczość społeczeństwa, wskazał, coraz bardziej rozpłomieniony, że zcyfryzować udało się tylko Instytut Pamięci Narodowej, a i to jedynie dlatego, że Instytut przeznaczono do likwidacji:
-- Bezczelnie zainstalowano algorytmy samouczące, które codziennie ukazują tajemnice komunistycznej bezpieki i jej informatorów w nieco innym świetle, zależnie od nowych danych. Zrelatywizowano przeszłość, zwolniono wszystkich pracowników Instytutu, nasza historia, stała się, delikatnie mówiąc, i to jest określenie naprawdę delikatne, bo można by powiedzieć znacznie mocniej, interaktywna. Nie wiem, co zrobiono temu społeczeństwu, dlaczego aprobuje satanizm, bezczeszczenie, rządy fryzjerów i cieciów.

O, jakie piękne i jakże przewrotne. Wręcz, powiedziałabym, masochistyczne - żeby tak plastycznie i przemożnie opisywać potworności upału - dziś, teraz??
Powiało grozą.
Chciałabym też wyrazić szczery podziw dla cudnie opisanej sceny zgonu działacza B.K.B.. Po wielokroć przychodziło mi coś takiego do głowy, a jednak nigdy nie zwerbalizowałam tak śmiało.

balsam
Pierwsze pytanie jaki mi sie nasunelo . Czy nie bylo porzadnego cmentarza zydowskiego w Warszawie ?
Drugie moze miec wiele powodow.
1. Szalony absolwent informatyki zastosowal w sieciach neuronowych wielowarstwowych algorytm wstecznej propagacji wychodzac od zyciorysu Boleslawa Chrobrego praszczura braci K.
Przelozyl to wszystko algorytmem genetycznym i logika rozmyta i stalo sie.
Poniewaz IPN byl atraktorem o najwiekszych wagach zniknely centra o mniej istotnym znaczeniu dla panstwa polskiego.
2. W podtopionych archiwach KC - PZPR w Sandomierzu znaleziono w tomie 17 dziel zabranych Jozefa S. palimpsest.
Towarzysz Wieslaw mial zapedy literackie i pisal dziennik. Niestety jego pasje odkryla zona Maria, ukryta stronniczka Natolinczykow i za podszeptem Jozefa Swiatlo i ocenila odmienneie dokonania jej rodakow.
Materialy byly zlej jakosci a bieglosc IPN-owskiego redaktora watpliwa wiec swiatlo dzienne ujrzala mieszanka dziennika tow.Wieslawa i jego zony Marii.

...pewną rolę mógł tu odegrać niewłaściwy tańszy spowiednik, który po wysłuchaniu spowiedzi uznał się za niekompetentnego w rozgrzeszaniu grzechu sodomskiego, a co gorsza okazał się być cyfrowo połączonym z IPN...

A czemuż to łomżyński biskup ma się zajmować pogrzebem na warszawskim cmentarzu? Raczej, jesli nie warszawska "góra", ze względu na niedogodność sposobu zejścia rzeczonego delikwenta, to najwyżej ktoś niższy rangą, ale jednakowoż nie biskup z prowincji, tak mniemam.

Może też być i tak, że Kurię lub IPN nawiedzają w trakcie pogrzebu kolejne osoby, które trzymały po starych tapczanach materiały straszliwie kompromitujące denata. Można by w tej roli obsadzić kolejnych osobników, usuwanych wcześniej z partii, ku powszechnej czystości ideologii, amen.

Widzę też, oczyma duszy mojej, chudnący w miarę upływu czasu kondukt. Co alejka - ktoś daje dyla, to w lewo, to w prawo... Po wielu nużących godzinach zostaje tylko denat w trumnie, grabarz, ministrant z kadzidłem, wiewiórka i ksiądz biskup. Który ostatecznie grzebie trupa gdzie popadnie, a to z powodu ostatecznego rozładowania komórki.

balsam, nici z tego awansu do stolicy, na emeryturkę juz został przeniesiony
a nowy, co nastał wcale niedawno, musi swoje na prowincji odsłużyć, zanim będzie mógł myśleć o takich honorach

ale niech Ci będzie, nie będę się czepiać

Ależ masz rację, to jest zasrany, narcystyczny bufon.Tyle, że błyskotliwy i genialny.A kim jest Balsam, w odpowiednich proporcjach, bez urazy dla nikogo ?

Kod Wiesława G to była druga ewentualność. Po Fayerabendzie i Lakatoszu wzglednosc teoriii pokonala teorie wzglednosci i teraz trzeba z granatami po granty sie udawac.

@Jota
Masz teraz możliwość połączenia biskupa Motylak-Janeczka z Chaimem ben Arie Lejb Halberstamem, którego wprowadziłaś na początku naszej wspaniałej znajomości [wystrzał ze stukniętych obcasów zakłóca frazę - "Już idę do grobu smutnego, ciemnego / Gdzie będę spoczywać aż do dnia sądnego"].

Obśmiałam się z przytupem. Snują mi się po głowie jakieś triumfalne refreny. Jakże pięknie, Ob.Ciachu, wysnułeś ciąg dalszy. Cóż, moim zdaniem, tak to właśnie było.
Anumlik, mam nadzieję, że nie weźmiesz mi tego za złe. Chyba jeszcze nie pora na finalne klamry. Obstawiam, że Balsam ma całkiem inne zamiary i czekam, co z tego wyniknie. Tymczasem jednak sugerowałabym pozostawienie Marianny w Szwajcarii, w ramach zasłużonej, wcześniejszej emerytury.
Swoją drogą, interesuje mnie, jak się człowiek czuje, dostając emeryturę. To jedna z tych rzeczy, których nie dane mi będzie sprawdzić empirycznie. Co w kontekście ostatnich doniesień prasy o głodowych, emerytalnych zasiłkach za czas jakiś - przestało mnie w sumie martwić.

nie ma sprawy

@Jota
Na emeryturze czuję się tak samo jak na stypendium literackim, które lata temu pobierałem przez rok. Tak samo gówniane pieniądze i aby żyć dorabiać trzeba. Różnica taka, że mam pewność otrzymywać je dłużej niż rok. No i czasu mam więcej, aby czytać i pisać. Także na Balsamowym blogu.

Anumlik, pięknie wybrnąłeś w kwestii kompetencji biskupów. Nie wiem tylko czyś zamierzył łomżan spostponować azjatycką, czy nobilitować warszawską składową diecezji?

A i jeszcze czy rzesz (żesz) zależy od płci?

Znów się czepiam?

Nie do końca - zdarzają mi się rusycyzmy, odziedziczone po Babci, która na wygnaniu w Rosji przesiąkła nimi tak bardzo, że weszły potem do codziennego użytku całej rodziny. (Pamiętam też Jej opowieści, że "za cara" to lepiej było).
A w kwestii pisania mniej ortograficznego - często nie rozumiem co czytam, gdy słowa są z błędami, i to nie tylko wtedy, gdy z inną pisownią wiąże się inne znaczenie. Może dlatego, że jestem wzrokowcem (?)

Ulżyło mi, że chcesz nobilitować, choć po prawdzie :), to przyklepałeś tylko historyczną przynależność ziemi łomżyńskiej do Mazowsza.

Wątek cyfryzacyjny (dla łatwiejszego spekulowania o przebiegu pogrzebu BKB) widzę, w ogólnym zarysie tak:

I.

Minister cyfryzacji, z wykształcenia poeta, z pasji taczerysta, z zamiarów deregulator, całą zimę chodził od urzędu do urzędu z nadzieją, że któryś zdigitalizuje. Nie zważając na odwieczny smród stołówek, smutek kolejkowej starości, kaszel pokoleń, zacofanie gastrologów, ciemnotę internistów, sztywność reumatoloów, zaczął, naturalnie, od modernizacji ośrodków publicznych i niepublicznych, bo zdrowie jest przecież najważniejsze:
-- Panie doktorze, trzeba tak zrobić, że jak wchodzi pacjent, to żeby się panu wyświetliły wszystkie jego traumy i choroby dzieciństwa, historia rodzinna, ale bez powstańczych urojeń, chyba że to paranoja, leki przyjmowane oficjalnie i z internetu, błędy dietetyczne i alkoholowe, brak lub nadmiar ćwiczeń fizycznych, co pan na to?
-- Panie ministrze, jakby się coś takiego miało pacjentowi wyświetlić, to on tu nigdy więcej nie przyjdzie.
-- Wyświetli się panu, ale nikomu innemu, a pan, na oko człowiek jest uczciwy i dyskretny.
-- Pajcent może być innego zdania.
-- Może więc pacjent wyświetli się panu, a pan pacjentowi: wszystkie pańskie wzloty i upadki, drobne malwersacje, narzędzia pozostawione w ranie pooperayjnej, przesądy nienaukowe, jeśli pan na przykład wierzy, że na kręgosłup najlepsza jest pokrzywa; łapówki przyjęte i wydane, ostatni raz kiedy pan widział najnowsze badania w swojej dziedzinie.
-- Niechaj się jeszcze może wyświetli, panie ministrze, co pacjetnowi przepisać, co usunąć operacyjnie a co wmówić w trybie placebo, a kiedy kazać mu pisać testament?
-- I jeszcze niech się wyświetli koszt leczenia pacjenta, stan zadłużenia ośrodka i czy ośrodek może tak się dalej prowadzić.
-- To może niech pacjent wyświetli się od razu NFZetowi, a nie lekarzowi?

Minister cyfryzacji poszedł do urzędu dzielnicowego i zaproponował, że jak ktoś prosi o prawo jazdy, to żeby było jasne, czy nie ma zaległych mandatów i alimentów, ale naczelnik urzędu na Słowackiego zasłabł i trzeba było rozmowę przełożyć. Poszedł do urzędu pracy i zaproponował, żeby historia pracy, kształcenia i kwalifikacji, zasiłków i pomocy społecznej była od razu dostępna jak tylko bezrobotny wchodzi do urzędu:
-- Potem można przelecieć bazę z ofertami pracy i dopasować petenta do oferenta.
-- Ale my już wiemy to i owo, i pan na przykład powinien wrócić do pisania wierszy.

Najstarsza na Bródnie i Targówku wiewiórka pospolita, sciurus vulgaris, przemieszała się pogodnie choć z zachowaniem czujności dziesięć metrów przed czołem pochodu. I choć biskup Janeczek bardzo pragnął, żeby było inaczej, skręcał tam gdzie skręcała ruda wiewiórka.

Spocony jak mysz ksiądz infułat drżał ilekroć drżał znienawidzony aparat telefoniczny: "T.W. Bałabuch, psuedonim "Sonieczka", w latach 1968-1980 spotykał się raz w miesiącu w lokalu kontatkowym Marianna przy Krakowskim Przedmieściu, na wprost Świętej Anny, z oficerem prowadzącym, pułkownikiem Pietruszką. Pobierał jako wynagrodzenie długopis Pelikan i koniak Ararat (między innymi). Pochówek obok Spychalskiego, kw. 20-K-3-16."

Wiewiórka przysiadła na gorącym asflacie i pokazała żółte zęby. Biskup Janeczek zawył cichutko z rozpaczy i ponownie wytarł czoło pod birretum za pomocą aksamitnej chusteczki, którą dostał w darze od słabnącego właśnie i, jak miało się okazać, nieodwracalnie, metropolity poznańskiego. Zanim infułat Sołowita sprawdził jaki ma być kierunek dalszego marszu, Janeczek, orydynariusz gorzowski i arcybiskup przemyski skierował brzuch na południe, w alejkę, którą podążała już wiewiórka.

Jezu w Ogrójcu mdlejący,
Krawawy pot wylewający!

Najważniejszy w kraju duchowny słyszał, że chór, który mu do tej pory dzielnie towarzyszył, słabnie i spazamatycznie fałszuje, ale nie obejrzał się wiedząc, że tego dnia straci wielu przyjaciół. Tymczasem Sołowita odebrał kolejny komunikat: "T.W. sciurus vulgaris, pseudonim "Kropotkina", lat czterdzieści pięć, złodziejka i szantażystka."

A mnie zachwyciła perspektywa wzajemności po scyfryzowaniu leczonego i leczącego

Swego czasu wymyśliliśmy z kolegą dość zwariowane hasło dostępu do serwera - plątanina cyfr, inicjałów itp. Po dwóch latach spokojnego używania przy kolejnej instalacji linuxa podaję to samo hasło jako hasło roota i co widzę? "Słabe hasło, oparte na wyrażeniu słownikowym"... Wrzucam w te pędy w google ten bełkot i znajduję, ze jakiś czas temu jakieś ważne wyścigi w Stanach wygrał koń o nazwie podobnej do mojego hasła.
Nie da się wymyślić nieistniejącego nazwiska. Do Waligórskiego zgłosił się żywy Dreptak, a i Motylaków wszak dostatek...

Proponuję Karolinę Kanię zamienić na Violettę Horpyn-Kuszmilas (ach jak cudownie brzmi dr inż.przed nazwiskiem), a Kosę-Bałabucha uimiennieć jako - Konstantego. Ewentualnie może być Norbert, albo - patron myśliwych - Hubert.

np.: Kajetan, Adalbert, Bożydar, Eligiusz, Ewaryst, Fidelis, Marcjan, Żytomir

mnie się widzi z tego najbardziej - Kajetan Kosa-Bałabuch
i specjalistka od procesów komputacyjnych np. dr inż. Hermenegilda Bąk

Nie, Hermenegilda brzmi zbyt staroświecko według mnie. Mgr inż. Patrycja Wyjak, Zuzanna Gump, Karolina Orzeszek, Ida Fruk, Kamila Bryłka, Kinga Robak?

Virginia Wiaderko, Nikola Nos, Cyntia Cep, Anastazja Rąbek, Gloria Głąb, Paula Pryk,
Kornelia Szablak, Gryzelda Gżyp

Moje typy: Gracja Kic-Wiewiórska.A onemu na imię Grzmocisław Maria.

Ona: Hermina Brandzler (dwuznaczna płciowość, zakamuflowana opcja niemiecka)
On: Narcyz
Nie lęgną się, nie lęgną pomysły nijakie, od kiedy anumlik nakazał mi bezwarunkowe wykorzystanie trypra.

Eryk Buduła, Marceli Jękot .

Jęzory Onaniasz.

Mistrzu! Przetnij, ukój naszą niepewność.

- Jęzory, ach, Jęzory
Czas tracisz na amory,
Chcąc lubej swej Lettycji
Wnieść imbir, w koalicji -
Z Jękotem Marcelim.

Lettycja w cyfyzacji
Zamknięta do kolacji
Została przez ministra.
A jest to oczywista
Gra - Marcela Jękota.

Marceli, ach Marceli
Utrzymaj do niedzieli
Scyfryzowany jęzor
Rojtszwańca Lejzor
ka. Trala, trala, la, la.

- podśpiewywał na melodię "Titina ach Tiitina" minister cyfryzacji i elokwencji. Każdy taneczny krok ministra, bacznie obserwowany przez Kropotkiną, cyfryzował coraz to nowe nagrobki cmentarza brudnowskiego. Strząsnąwszy trypra z jaj Wiewióra zapięła gacie miniaturową główką Jar Kha Czyna.
- Scyfryzował już Mrówę i Wariata, a zaraz dojdzie do grobu Ksawerego, ojca marszałka Rokossowskiego - zameldowała Kropotkina w stronę Targówka.
- Dmowskiego jeszcze nie scyfryzował? - zatrzeszczało w rosnącej samotnie ałyszy.
- Chyba nie zauważył, zajęty cyfryzacją Fogga.
- Nie wolno do tego dopuścić. Scyfryzowany Dmowski zagrozi wpływom Maciory na Jar Kha Czyna. I cała misterna intryga...
- Nie kończ, Wasze Wieliczestwo. Ja wsio panimaju.

...pieczialno żyć mnie biez tibiaaaa,
Daj na praszczanieja abieszczaaaanieje
Czto nie zabudziesz ty mieniaaa...
- Skaży ty mnia, skaży ty mnija
Szto lubisz ty mienia - odwył minister machinalnie. - Tfu, ty nieczysta... Bladź twaju mać! - wykrztusił uświadamiając sobie, że odpowiada hasłem na hasło. Od lat nie używane. Zapomniane w dawnym stanie, wojennym, którego nie pamiętał i pamiętać nie chciał.
- Ty nie zabył parola, gałubczyk? - wiewiór Kropotkina przyoblekła najjaśniejszy uśmiech jaki Simonini mógł w tak szczególnych okolicznościach przyoblec na figlarne w tej chwili lico.

- Ałysza, gałubczyk, eta mirabelka. Śliweczka dziczka, ałyszoj po naszemu zwana. A ty mi tu, kurwa, po angielsku nie fukaj, w prastarym polskim kładbiszcze, jeszcze przez Sokrata założonym. - Wkurwiony Simoini wysyczał do ucha ministra jeszcze trzy słowa:
- Koalicja nie przetrwa.
Wszelkie połączenia zostały przerwane.

II.
Każda próba kończyła się niepowodzeniem przywodzącym na myśl festiwal Eurowizji. Jak to możliwe, że najwrażliwszy z czytelników sam nie potrafił sklecić zdania zdolnego poruszyć wyobraźnią innych ludzi? Otóż jest to niestety zjawisko powszechne, ale niespełniony poeta z jakichś powodów o tym nie wiedział. Znienawidził poezję polską, zwrócił się ku literaturze światowej i z satysfakcją dostrzegł naszą zasadniczą nienowoczesność. Gdyby nie to odkrycie, zapewne zabiłby się, albo zapił. W serca studentów polonistyki, których nauczał i u których cieszył się dużym uznaniem, sączył jad:
-- Proszę państwa, nie traćcie czasu. Jedynym naszym wielkim poetą był Sęp Szarzyński. Ostatnim prawdziwym literatem Konwicki. Nie pokonacie przeznaczenia. Jeśliście Polacy, nic z tego nie będzie. Zajmijcie się produkcją, wytwarzaniem, świadczeniem rzeczywistych usług. Literatura umarła.
-- A Norwid, panie profesorze?
-- Norwid wielkim poetą był.

Pragnienie zniszczenia w umysłach ludzkich obrazu rodzimej literatury jako repozytorium piękna stało się obsesją zbolałego serca i umysłu przyszłego cyfryzatora. Pragnął, żeby ludźmi kierowaly racjonalne impulsy ekonomiczne, nie poetyckie omamy. Ustaliwszy, poprzez coraz liczniejsze wyjazdy zagraniczne, że literatura umiera na całym świecie, postanowił przyspieszyć jej zgon we własnym kraju. Rzucił polonistykę i zapragnął poznać wszystkie dane statystyczne jakie kiedykolwiek opublikowano. Kiedy się okazało, że to naiwne i nieproduktywne, zamarzył o rychłym wprowadzeniu ojczyzny do wszelkich organizacji międzynarodowych, w których zrzeszają się kraje o zaawansowanym poziomie rozkładu sztuki pisanej, w których zabito wszystko, wyłączywszy film. Zadanie zostało zrealizowane, nie za jego wyłączną zasługą, ale przy jego znacznym udziale. Został po drodze badaczem reguł działania biurokracji, którą uważał za prawdziwe siedlisko zachowań paraliterackich; zasłynął jak nieprzekupny ewaluator programów europejskich, demaskator nieskuteczności zabiegów rządowych i międzyrządowych, najbieglejszy śledczy nadużyć publicznych funduszy wydawanych dla realizacji narodowych fobii, kompleksów i fantasmagorii. Po drodze, to naturalne, znienawidził Boga i redemptorystów. Uczyniono go ministrem do spraw anihilacji wszelkich przesądów, wszelkich złudzeń, wszelkich porywów, które nie służą liczbowemu przyrostowi produkcji sprzedanej.
Kiedyś w Paryżu poznał wałęsającą się po tamtejszym bruku Lettycję Obliczną, radykalną feministkę i autorkę pierwszego wiersza napisanego cyfrowo:

Na sucho wpław dzisiaj,
Pojazdem po szuwarach jak brzuchem pobrodzę;
Wśród fal spłaszczonych, wśród niedoli kwiatów,
Wymijam rafy, trafiku burzany.

Już ciemność, gdzie w mordę ten kurchan,
Na niebo oko wrzucam, gwiazdy przeszukam, przewodniki pojazdu;
Tam z dala błyszczy chmura? Świt promuje?
To błyszczy Dniestr, to wzrosła lampa Akermanu.

Wszyscy stoją wokół! - Zamkli wraże twarze! - Słyszałem holowane żurawie,
Które nie są osiągalne przez oczy co koła
usłyszą. Czemu się buja motyl po murawie?

Dokąd wąż śliską dotyka zioła piersi mojej?
W takiej ciszy! - ciekawa taka intensywność ucha,
Żem podsłyszał głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie zwraca.



Cyfryzator długo parzał w oczy Lettycji w nadziei na wykrycie jej prawdziwych intencji. Oczy inżynier Oblicznej były jednak jak niebieski ekran po eksplozji systemu operacyjnego. Po raz pierwszy od lat, posłużył się intuicją:
-- Pani inżynier, chcę by wespół ze mną zabiła pani nasze cuchnące dziedzictwo, zcyfryzowała dziewictwo, przełożyła wajchę rozwoju tam gdzie człowiek człowiekowi jest czystą ilością.
-- W tym celu, trzeba obrócić historię przeciwko Gwidonowi Kosie-Bałabuchowi.
-- To prawda, on jest główną przeszkodą postępu. Jak to zrobić?
-- Trzeba uzupełnić historię.
-- Chce pani ja zafałszować?
-- Chcę oszacować nieznaną przeszłość i ukryte życie wewnętrzne Bałabucha. Cyfryzacja jest anihilacją.

Idziemy szczęśliwi
My z łanów i hut
Marzenia ożywić
Wesoły nasz trud.
I w dłoniach jak płomień robota się pali
Bo naszym zadaniem budować SOCJALIZM!

I kroczy przez Chiny
Minąwszy sto rzek
Przez Grecji doliny
Zwycięski nasz wiek
Do bitwy o pokój i wolność nas wiodą
Czerwone sztandary, i pieśni, i młodość.

@anumlik
To dlatego ,ze dzis Chinczyk udaje Greka.
Zastanawiala mnie antynomia masa krytyczna.
Masy moga sie burzyc lub popierac ale zeby krytykowac.
mnie najbardziej jaral inny wiersz

Ludowa Polsko! Piękna, nowa
Nad tobą szumi pieśń majowa!
Socjalistyczna pieśń radosna
Rewolucyjna, tak jak wiosna.
Jak czerwień wspólna, jak sztandary
Śpiewa ją Moskwa, i śpiewa Paryż
Śpiewać ją będzie kula ziemska
W ten dzień majowy,
Dzień zwycięstwa.

Idzie Ochota, Praga, Wola.
Idą fabryki, sztolnie, pola,
Murarze, tkacze, metalowcy
I młodzież. Patrz, dziewczęta, chłopcy,
Za nimi kraj nasz: Tatry, Wisła,
Sztandary znów i znów zabłysła
Tan Wisła.
Taki dzień majowy
Jakimiż mam opisać słowy?
W. Broniewski

Zrewanżuję się na parapecie. Hymn Młodych Obozu Wielkiej Polski, z roku 1926:

Złoty słońca blask dokoła,
Orzeł biały wzlata w wzwyż,
Dumne wznieśmy w górę czoła,
Patrząc w Polski znak i w krzyż!

Polsce niesiem odrodzenie,
Depcząc podłość, fałsz i brud,
W nas mocarne wiosny tchnienie,
W nas jest przyszłość, z nami lud!

Naprzód idziem w skier powodzi,
Niechaj wroga przemoc drży!
Już zwycięstwa dzień nadchodzi,
Wielkiej Polski moc to my!
Wielkiej Polski moc to my!

Już wzleciał w wzwyż i nadaje. Sławiąc imię polskich studentów Politechniki Warszawskiej.

Czy Szanowna Orbitówna (Jota Gazietonowna Orbitówna - to nawet nieźle brzmi) sugeruje, że dowali w najmniej spodziewanym momencie?

Czy zauważyliście, że jak kupić dwa pudełka Acuvue Oasys, to zawieszka na torebkę jest gratis?

Ja nie wiedziałem co to jest Acuvue Oasys, ani o jaką torebkę chodzi, ani czy torebki na ogół mają zwieszki. Zainsteresował mnie jedynie związek miedzy czystymi ideami: dobro konsumpcyjne--zasobnik na to dobro--zawieszenie zasobnika (z dobrem w środku lub bez niego) na jakimś organie cielesnym. Następnie z faktu, że zawieszka jest gratis, a także ze znajomości życia (przekroczyłem zatem sferę rozważań analitycznych, ale to tylko z powodu bólu zębów), wywiodłem konkluzję, że zawieszka nikomu na nic nie jest potrzebna. I wtedy znalazłem powód do wygięcia bolesnej wargi w zapowiedź uśmiechu.

Czy twierdzisz, An'Umlich, że zawieszka jest niezbędna? Jeśli tak, to wywodzę z tego (oraz ze znajomości życia), że jej produkcja w porównaniu do ceny Acuvue Oasys, nic nie kosztuje, co, tak myślę, ale nie chce mi się sprawdzać, było do udowodnienia.

Ze Słownika Komunałów Gustawa Flauberta.

Zawieszki - towarzyszące dobrom konsumpcyjnym idee.
- Użyteczne:
1. "Posiadam wydruki ze stacji w której samochód był podpięty do komputera i nie ma tam słowa o poduszkach powietrznych, a posiadam zawieszkę z komisu, na której są w wyposażeniu samochodu",
2. "Zawieszka nadaje ubraniom przyjemny lawendowy zapach",
3. "Zawieszka podwójna typu L jest przeznaczona do umieszczenia narzędzi warsztatowych w kształcie T".
- Nieużyteczne, choć też idee:
1. "Przetańczywszy urynały jednopłetwowe szypułkowatość zawieszek objada się wysterylizowanym rasizmem wielopłciowym",
2. "Jubiler poleca na zbliżający się karnawał lub dla odważnych kobiet okazałą srebrną zawieszkę w kształcie prostokątu. Do zawieszki poleca się takie same kolczyki",
3. "Czy zauważyliście, że jak kupić dwa pudełka Acuvue Oasys, to zawieszka na torebkę jest gratis?".
(cytaty oryginalne)

@obywatelu- Tnacy.
Nie znalem slowa hiperborej. Najsamprzod myslalem ,ze mnie Pan obrazasz. Od czego jest w koncu Kopalinski - tez w zasadzie konskie nazwisko.

Zaczalem pisac komentarz ,a tu znowuz jakies podejrzane przeklenstwo - Acuvue Oasys. O zawiszkach nic nie wiem ale corka pasjami kupowala zawiski .

Czysta idea kułona spod ogona
Lichutka wyszła, jakby ciut skulona.

To Balsam jest już u progu wieczności ? A linia piętnastolatka - zawsze jest pokusą :D

Ładne ;).
@Adomi - wszyscy stoimy u progu wieczności ;)).
Natomiast linia piętnastolatka nie dla każdego jest pokusą, na przykład mój piętnastoletni syn, który jak najbardziej linię tę posiada - ma ją dokumentnie w nosie i jeszcze nie wie, że za dwadzieścia lat będzie ciężko wzdychał, wspominając konsumowane bez żadnych konsekwencji tony ciast i ciasteczek.

@Jota
Problem z naszym Mistrzem Ukochanym i w opiumowym szaleństwie snadź pogrążonym, poległ był w tym konkretnym przypadku na zadęciu objawiającym się słowami "zainteresował mnie jedynie związek miedzy czystymi ideami", a ich egzemplifikacją kilka postów dalej. Hebrajska kobyła z ogonem upiętym w wystawny kułon, to skromnym zdaniem anumlika coś pomiędzy frazą: ""Zanucił macką i szarym końcem do walenia", a wyznaniem: "Jeśli pytasz pani, czy bardziej będę panią kochać, jeśli zaczniesz znikać, opowiadam: nie mogę się doczekać by zacząć panią kochać bez opamiętania". Dlatego też napisałem, że czysta idea jakaś taka lichutka wyszła po jej zegzemplifikowaniu.

Nawiasem mówiąc polecam Wam lekturę najnowszej "Polityki" ze względu na całkiem rozumne artykuły dotyczące problemów wszelkiej władzy z internetem i zrozumieniem fenomenu jego społeczności oraz rozmaitych bractw sieciowych.Warto.

Rafcio Z to niezly kafar podobny zreszta do Tomcia Zorro. To samo zadecie i wzdecie.
Obaj zakochani w sobie do szalenstwa.

Powtarzam raz jeszcze, to są w swojej większości biedni idioci z mózgami jak ze sztancy wiejskiego kowala.Choć zdarzają się wśród nich także bystrzejsi ludzie, przyznaję.I chętnie bym takiego nazwijmy to konserwatystę zaprosił na nasze wakacyjne spotkanie i obiadek.Balsam, co Ty na to ? Wielkanocna owieczka z chorągwią wśród smoków Otchłani ? ;)
niepokornizdaleka.blog.onet.pl/
Anton.Pierdolić gnoi, którzy bzdury Ci wypisują.Nie przejmuj się tym chłopie.Na blogu Balsama masz już sympatyków, ludzi podobnie myślących, pokaleczonych przez życie, choć może na sposoby, których nie znasz.Życie nikogo nie oszczędza.Pierdolić życie ;) Niech sobie płynie wedle własnego upodobania.
Anton, czy znasz dokonania słoweńskiej grupy Laibach ? Mam wrażenie, że ci kolesie zrobili dwadzieścia lat temu to co Ty teraz próbujesz delikatnie przetkać w Sieć swoim nawiązywaniem do Ducha i Idei.Próbuj.Trzymam kciuki za Ciebie :)
www.youtube.com/watch?v=_4uyN7vZaWQ&feature=related

A Naszej Cudnej Joci dedykuję tą "faszystowską" piosenkę Laibacha.
Utul mamo swe dziatki ciepło i bezpiecznie.Zaśnij błogo, nie niepokojona przez nikogo.
www.youtube.com/watch?v=7lxmHHNNm_E&feature=related

Nie warto.Jotka pewnie śpi :)
www.youtube.com/watch?v=cI4wL1n_cOc&feature=related

Ale z refleksją Starszych Panów. Bez refleksji się nie zgadzam.
www.youtube.com/watch?v=corKC0hmM3A

Zdziwił mnie bardzo wasz brak zainteresowania potencjalnym czyimś romansem z Hojarską.
Gdyby nie zęby, napisałbym historię romansu Gwidona Kosy-Bałabucha (całe to imię i nazwisko pójdzie jednak na przemiał) i Hojarskiej. Zaczęłaby się tak:

Romans z Hojarską jest jest zadawanie się z Brudzińskim -- ruska trumna na brezencie pokrywającym wieczne błota.

@Balsam
Weź i przestań, jak powiedziałaby Jota. Kwiatki, i to białe, to możesz sobie zjeść na śniadanie, ośle jeden. I to zdrowymi zębami.

O romansie Hojarskiej z wymoczkiem ministrem od policji i administracji należałoby napisać nie pamflet, a operę w trzech aktach. Czekamy na pierwsze zadęcie w surmę bojową.

W oczekiwaniu na audiencję u wybitnych detnystów, schroniłem się w szumiącej cichym wnetylatorem poczekalni preanastezjologicznej kiliniki neurologicznej, gdzie są kwiaty, espresso (przez rurkę) i dużo światła. Miałem też do wyboru poczekalnię kliniki operującej głowy i szyje, ale ogólna neurologią wydała mi się bardziej, w miesiącu lutym, w dniu dzisiejszym, w chwili obecnej, optymistyczna. Jak wyjaśnie uczonym stomatologom, że przedawkowaszy weterenaryjne środki przeciwbólowe pozostaję w dobrym zdrowiu, nastroju, siorbię kawę i bredzę tylko w miarę w miarę, jak typowy pacjent? Powiem może, że moim życiowym wzorcem jest Hojarska.

Romans Kaczmarka z Hojarską nie interesuje mnie; postuluję romans Gwidona z pomorską (Nowy Dwór Gadański i Malbork) posłanką. Już sama potecjalna mechanika tego romansu kojarzy się z hodowlą zwierząt wyposażonych w poroże i liczne wymiona, ubojem w ryku i piskiu, orką zmarzniętej ziemi pomorskiej, pijanym zasiewem okolic podmokłych i z gruntu nieurodzajnych. Czuję jednak, że ten kawałek nie powstanie -- Gwidon rzeczywisty nie jest już godny literackich uniesień, a fikcyjny zmienia właśnie nazwisko. Z drugiej strony, cóż to, Gwidon nie brzmi tak źle jak mi się wydawało wczoraj.

Hojarska wydaje się być klasyczną Kobietą Wypełzłą. Ach, rzecz jasna, news o domniemanym romansie wydaje się pozornie zabawny, a jednak, jednak. Być może polityczna poprawność lub nadwrażliwa kindersztuba zmemłały mnie do końca, bo naśmiewanie się z cudzej brzydoty i ogólnej niewątpliwej krowiastości uważam za lekuchno nie na miejscu. Nie to, żebym krytykowała czy wybrzydzała. Zastanawiam się tylko - rozumiecie - czy gdyby ktoś podejrzewał Kaczmarka o romans z - bo ja wiem - Scarlett Johansson - czy wówczas wszyscy zarykiwaliby się równie ochoczo?...
Jeśli uznacie, że przesadzam, ani trochę się nie zdziwię.

Balsamie, trzymam kciuki za preanestezjologiczne dokonania w miejscu wiadomym. Oby skuteczne. Gwidon nie wydaje mi się zły tylko nieco ancien regime, pojmujesz. W zestawieniu z nazwiskiem daje efekt komiczny, całkiem, jak z jakiejś poczciwej noweli Prusa. Jeśli o to Ci chodziło - doskonale.
Wydaje mi się jednak, że coś tu powinno ulec zmianie. Jeśli Gwidon, to na nazwisko Pierożek czy jakoś tak. Kosa-Bałabuch brzmi nobliwie i całkiem jak z almanachu gotajskiego.

"Obywatelu poruczniku, melduję że podczas pełnienia dyżuru w pułkowej Izbie Chorych nic ważnego nie zaszło. Umarł jeden symulant i skończyła się aspiryna"

@Ob.Ciach
Nic, jak sądzę, Balsamowi się nie omskło. W jego przypadku inflamacja to - podaję za Słownikiem komunałów Gustawa Flauberta:
Inflamacja - Niewygojone zapalenie ostre, które może przejść w postać przewlekłą, o możliwych niekorzystnych konsekwencjach zdrowotnych w postaci trudnych do leczenia chorób przewlekłych. Badania nad mediatorami zapalenia powstającymi z AA *) doprowadziły do identyfikacji pochodnych WNKT**) o potencjale przeciwzapalnym.
*) AA - kwas arachidonowy
**) WNKT - wielonienasycony kwas tłuszczowy

Do butelki Kleina wlewam trochę informacji z google, które również ubieram w formę godną Słownika komunałów Flauberta:

Inflamacja żołędzi - Zapalenie żołędzi i napletka powoduje ich zaczerwienienie, obrzęk i ból. Najlepszym zapobieganiem jest regularne, codzienne oczyszczanie żołędzi po ściągnięciu napletka, najlepiej wodą z mydłem.

Trochu wody z mydłem też Ci wlewam, Ob.Ciachu, do butelki Kleina. Nie przeżylibyśmy inflamacji Twojej żołędzi.

P.S.
Przy okazji badania w googlach tematyki inflamacji, natknąłem się na taką informację:
"Dla większości ludzi, zoofilia jest złym żartem, ale dla niektórych może okazać się kwestią życia i śmierci, według nowego badania, które pokazuje, że mężczyźni, którzy uprawiają seks ze zwierzętami, są dwa razy bardziej zagrożeni rozwojem raka penisa niż pozostali". Trza by naszego bacę z jednego z pierwszych postów przebadać na okoliczność zapadnięcia na raka penisa.

Raz baca krótkowidz z owieczki korzystał
dziwiąc się że mu ona nie meczy lecz śwista
Dopiero na kolegium mu wytłumaczono
że wyryćkał świstaka, co jest pod ochroną.
(Andrzej Waligórski)

Za takie bezeceństwa wg "Zbrodni straszliwych w dawnym Tarnowie" niejednego ścięciem głowy skarano.

@Marzencic
Coś Ty. U nas karą największą jest groźne skrzywienie warg, czy ściągnięcie brwi w zlewającą się w ideologiczną jedność linię u Mistrza Balsama. Zgrzytać zębami biedaczek nie może, bo mu konowały zgryza spitoliły, jak zeznał skonfundowany.

Podczas dorocznej rozmowy ewaluacyjnej, pomniejszy agent emigracyjny z Long Beach w Kalifornii, Ezequiel Garcia dobył rewolwer i postrzelił przełożonego Kevina Kozaka, zastępcę dowódcy kalifornijskich sił emigracynych. Znajdujący się w pokoju trzeci agent, wyjął na czas broń własną i zastrzelił na śmierć Garcię. Kozak przeżył. Nazwiska trzeciego agenta nie ujawniono.

www.timesunion.com/news/article/Federal-agent-opened-fire-during-job-discussion-3340741.php

@Jota
Kwestie inflamacyjne zostawiłem w bardo, co pewnie miałaś okazję zauważyć. Jak do tego podejdzie Ob.Ciach - nie wiem. Na usprawiedliwienie, do wiadomości Jej Wrażliwości, oprócz inflamacji żołędzi, kilka znakomitych pomysłów podrzucił.

Kwestie barolo nie są aż tak oczywiste. Po pierwsze - włoskie wina zupełnie inaczej smakują w Polsce niż we Włoszech. Sprawdziłem to wielokrotnie. Włoskie wina pite w Italii to niebo w gębie i spokój na duszy. Podobnie jak pite w Wiedniu, Berlinie, czy w Londynie. W Warszawie uzyskują lekko kwaśnego posmaku - nawet te najlepsze - Denominazione di Origine Controllata e Garantita, odpowiadające francuskiemu Grand Cru Classe. Nie wiem dlaczego tak się dzieje i nie jestem w tym zdaniu odosobniony. Po drugie - samo barolo. Barolo barolu nie równe. Inaczej smakuje Barolo Borgogno Riserva 1978 , po 699 za butelkę, a inaczej Barolo Morando 2005 z Biedronki za 19,99 butelka w roku 2010, a za 29,99 butelka w 2011. Te ostatnie - niezłe. Za dwie, trzy dychy masz flaszę przyzwoitego trunku. Choć ja za tę cenę wolę znacznie lepsze wina portugalskie, z tejże "Biedronki", w której zresztą często się w wina zaopatruję.

Roberto Begnini rzeczywiście rewelacyjny. Znacznie lepszy niż szemrane (być może) barolo:)

Dzięki za kokardkę. Za polecenie Primitivo di Manduria też. Znam. Wyśmienite. Nagradzane w 2006, 2007 i 2008 roku na Międzynarodowej wystawie win w Weronie. ("Diploma di Gran Menzione dla Primitivo di Manduria DOC 2006/07/08). Jakbyś chciała posmakować czegoś z winnic z Poderi Angelini z Puglii, to zapisz się na degustację w Restauracji - Winiarni "Kotłownia", przy ul. Suzina 8, w Warszawie. Degustacja odbędzie się w sobotę, 3 marca, o godzinie 20,12. Rezerwacji możesz dokonać pod numerem telefonu: 22 833 23 27. Degustacja prowadzona będzie przez Vincenzo Angeliniego, z Poderi Angelini. Być może - do zobaczenia.

Jak to gdzie. Albo po obu stronach wstążeczki Möbiusa, albo w pudełku kota Schrödingera, zamiast kota. Ale nie pękaj, Ob. Ciachu. Balsam cierpliwy jest , łaskawy jest. Balsam nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Istny człowiek.

- Czy wiesz, że po pustych autostradach Portugalii jeżdżą jedynie samochody przewożące do Polski wino dla Jeronimo Martinsa. Właśnie wybudował...
- Lettycjo?
- Tak, tak. Na rogu Dolnej i Sobieskiego. Dziewięć pięter, ze sklepem na parterze i parkingiem w pięciu podziemnych kondygnacjach.
- Przenosi Portugalię do Polski?
- Razem z Palácio da Bacalhôa, rocznik 2007 i Quinta da Alorna, Reserva, rocznik 2008.
- Pytałem, czy nie staną się kwaśne w Warszawie?
- Nie. Próbowałam. Ale wzmagają laktację.
- Lettycjo? Laktację? U ciebie? Przecież jesteś panienką.
- Och, ministrze...
Lettycja pogładziła końcami palców sutki
- Czyżbyś nie wiedział, że za pomocą mechanicznej stymulacji piersi można wywołać laktację u kobiet które jeszcze nie rodziły i u kobiet już po menopauzie? Zawsze miałam kompleks małych piersi, ministrze. Od dziecka. Gdy cierpiałam na niedostatki tłuszczów zwierzęcych, pomagałam sobie uzupełnić je wywoływaną erotyczną laktacją indukowaną. Portugalia tonie - Lettycja nagle przeszła do przerwanego laktacją wątku. - Podobnie jak Grecja i Italia. Nic to, że wina im w Polsce kwaśnieją, nic to, że polskie konowały mylą kwas arachidonowy z inflamacją żołędzi, a zgryz próżni po pustce wybucha w rytmie muzyki z Kleinsche Fläche. Polska jest dla nich dalej zieloną wyspą.
Letycja wpędziła się w trans. Zapominając o manierach siorbała kapuśniak z jajkiem na rosole i perorowała coraz głośniej. Goście u "Samsona" przerywali konsumpcję karpia po żydowsku i gęsich pipków spoglądając na falujące coraz intensywniej piersi Lettycji po laktacji. Minister cyfryzacji i elegancji dyskretnie zasłonił twarz ostatnim numerem "Wysokich Obcasów".
- Lettycjo, nie podniecaj się - wyszeptał zafascynowany widokiem coraz jędrniejszych i twardszych sutków Lettycji po laktacji.

Sądzisz, Anumliku, że żywili się Pod Samsonem? Tam strasznie marnie karmią ostatnimi laty. Wcale nie zdziwiłby mnie kapuśniak z jajkiem, do to nich podobne.
Czyżby minister cyfryzacji sugerował, że panienka nie może powić dziecięcia? Co zatem począć z Marią z Nazaretu, nie wspominając już o mojej koleżance J. z Wrocławia?... Biedny minister cyfryzacji, żal mi go nieco. Jest on bowiem mężczyzną skromnych gabarytów i jako taki może budzić pewne rozczulenie, na mocy odwiecznych, kobiecych instynktów macierzyńskich. Ponadto trzeba zaznaczyć, iż urodził się pod znakiem Bliźniąt, całkiem jak ja. Na pewno jest lotny, inteligentny i błyskotliwy. Być może także niestały w uczuciach.
Na temat laktacji nie będę się wypowiadała. Działo się to wieki temu, w innej epoce, nikt nie miał jeszcze Iphone'a!

Masz rację, skrywając przed Mistrzem koneserskie skłonności. Jak się zirytuje, przyfanzoli jednym, zgrabnym ciosem, nie bacząc na zgryz i pustkę.
Swoją drogą (idę dalej grząską ścieżką relacji z podróży), ku mojemu całkowitemu zaskoczeniu spędziłam dziś całą niedzielę w Kazimierzu nad Wisłą. Serwują tam szatańską kawę. Ciekawie jest przyjechać w okolice, znane dotąd wyłącznie z kwitnących bzów, pierwszych wiosennych komarów, lodów, przejażdżki statkiem po Wiśle i tak dalej - w porze, kiedy wszystko tapla się po kolana w burej brei, coś w rodzaju grochu z kapustą pada z nieba, wszystko jest przydymione, nieliczni autochtoni przemykają zaś trwożliwie, pragnąc jak najrychlej znaleźć się w pobliżu pieca.
Liryczny dysonans.

Czy widzieliście film Wima Wendersa "Pina", o Tanztheater Wuppertal? Kurna!

Na Twoje "Kurna!", Balsamie, wykrzyknę "Kurna, kurna!!". Widziałem "Pinę" i długo nie mogłem szczęki z ziemi podnieść po obejrzeniu filmu. Diabli wiedzą co podziwiać bardziej - Wima Wendersa, "Tanztheater Wuppertal", czy Pinę Bausch? Wendersowi udało się w filmie pokazać coś więcej niż samą Pinę przed jej śmiercią, bo także i ją po śmierci, żywą w tańcu zespołu z Wuppertalu. No i nie byłoby wielu scen w "Pinie", gdyby nie wcześniej kręcone przez Wendersa filmy, choćby "Niebo nad Berlinem", Buena Vista Social Club, czy "Lisbon Story".

Ten ostatni uświadomił mi, że "memy" chodzą swoimi drogami. Twoje przypomnienie "Piny" nastąpiło dokładnie wtedy, gdy z Jotą prowadziliśmy rozmowę o Kazimierzu nad Wisłą. Dla mnie Wim Wenders "zostawił" w Kazimierzu jedno z najbardziej przejmujących doznań intelektualnych, by tak rzec. Nie bezpośrednio, a poprzez zespół "Madredeus" i Teresę Salgueiro. W 2001 roku Salgueiro wraz z zespołem śpiewała w ruinach zamku w Kazimierzu, podczas festiwalu filmowego. W scenerii, by tak banalnie powiedzieć, nieziemskiej. Tysiące świeć oświetlały ich występ, a było to głęboko w nocy. Jej fado "Céu da Mouraria", brzmiało tak, że gdy oglądam czasami "Lisbon Story", to nie widzę dachów Lizbony, a ruiny zamku w Kazimierzu.
www.youtube.com/watch?v=7zCWXfSyIUI

Do "kurna!" dorzucę jeszcze wiersz-epitafium, jaki Wim Wenders opublikował w "The Guardian", 1 lipca 2009 roku:

Pina Bausch is dead.

The sudden and abrupt end of her life and her creativity
shocked her family, her friends, dancers, collaborators
and admirers of her art all over the world.

We are in mourning.

Pina will continue to influence all of us
who were in touch with her
and who experienced the magic of her work
as well as the righteousness and tenderness of her look
at us and at our times.

I'm brokenhearted
that we started our long-envisioned collaboration and film
too late.

"Tańczcie, tańczcie, inaczej wszyscy jesteśmy zgubieni" - powtarzała często Pina Bausch. To także podtytuł filmu Wendersa.

@anumlik - Spirytusem to ja kiedyś zwykłem był wyjaśniać wszystkie swoje wątpliwości. To nie jest na dozgonną dźwięczność wyjaśnienie.

A Miaukocie to tylko żarcie w głowie, prosz'pana! Nie ma go, zjawia się i od razu o kapuśniaku, fuj! Pamiętasz chyba: miejsce kapusty jest w bigosie. Po namyśle dorzucę jeszcze pierogi z grzybami i kapustką, ale domowej roboty, oczywista.

@Ob.Ciach: nawet nie tyle spiryt flat ubi vult, co trafiło się, ot, siedzieliśmy przy kompach i pisaliśmy równocześnie. Przypadek. I cóż, po prostu często tu zaglądam, nie będę się wypierać. Ponadto szybko czytam i szybko piszę ;/. Takie zboczenie zawodowe.

Balsamie, tak, widziałam "Pinę" w kinie, w listopadzie chyba. Podobnie, jak Anumlik, uważam, że odlot, eksplozja emocji, powiązanych z intelektem tak subtelnie, że ho ho. Mam w oczach całe obrazy, wbite w podświadomość. Pięknie zrobione, o pięknym człowieku, przez pięknych ludzi. Rzadki to widok.

I jeszcze: byłam na koncercie Madredeusa & A Banda Cosmica, w Palladium, dwa lata temu. Wzmocniony skład, dwie wokalistki, dwa zestawy perkusyjne, skrzypce, harfa! Bogowie, cóż to był za koncert.

Jotka, tą scenę z "Nocy na Ziemi" mógłby równie perfekcyjnie a może i lepiej zagrać trzeci z Robertów - Górski.Warsztat aktorski mają podobny, twarze również ;) Co Ty na to ?
www.youtube.com/watch?v=_-BnUqAuNjk&feature=related

@Miaukota
Po dłuższej lekturze tego samego bloga pomyślałem, że treści jak treści - ujdą, choć dla mnie nihil novi cum sole, ale forma zupełnie mi nie odpowiada. Dlaczego? Donos, jako forma uczestnictwa w życiu publicznym, jest czynnością tak starą, jak samo życie publiczne. Donos anonimowy jest obrzydliwością. Donos sygnowany imieniem i nazwiskiem znanym tylko cesarzowi, jest "zwalczaniem politycznego przeciwnika"; obrzydliwością jest wyłącznie dla owego przeciwnika. Donos sygnowany imieniem i nazwiskiem i przybity do słupa na miejskim placu, jest wyrokiem wydanym przez zacnego i szanowanego urzędnika cesarza. Donos sygnowany imieniem i nazwiskiem, zamieszczony w gazecie, jest artykułem, reportażem, felietonem, esejem, wybitną powieścią, i co tam jeszcze chcesz. Nawet jeśli zawiera treści kompromitujące dla bohatera donosu, jest dopuszczalny. Donos sygnowany anonimowym akronimem EBENEZER ROJT, jest obrzydliwością. Redaktor bloga opisując fakty, ponoć prawdziwe (adresy bibliograficzne to sugerują), ukrywa się za pseudonimem.Większość ujawnionych w blogu przypadków - łącznie z działalnością Roberta Stillera - opisano wielokrotnie w prasie, a nade wszystko w książkach Joanny Siedleckiej. Ta ostatnia nie jest księżniczką z mojej bajki, zbyt często rozgrzebuje gówno zamknięte w szafach IPN dla samej czynności rozgrzebywania, ale... rozgrzebuje to gówno jako Joanna Siedlecka , a nie jako bliżej nieznany EBENEZER ROJT. Nawet Stiller, donosząc kto jest Żydem w książce "Żydowskie abecadło twórców literatury polskiej, czyli od A do Żet z prawa na lewo", donosi obecnie (rok 2011) pod własnym nazwiskiem.

Drugą, nie mniej obrzydliwą, czynnością, którą EBENEZER ROJT uprawia, jest małostkowość i brak gradacji przy ocenie kompromitowanych bohaterów polecanego przez Ciebie Miaukoto, bloga. Przykład Herberta jest tego dowodem. EBENEZER ROJT nie mogąc zarzucić Herbertowi jakiejkolwiek formy kolaboracji (Siedlecka też na Herberta nic nie znalazła - ot żal) z ubecją, z lubością wywleka fakty Herbertowego lenistwa, strojenia się przez poetę na wyrost w pióra męczennika politycznego i ... awanturniczy charakter Herberta, wynikający z jego pijaństwa (zapiski z "Dzienników" Kisiela).

Zniesmaczył mnie ten blog, Miaukoto. Wolę "Plotka", albo innego "Pudelka", tam przynajmniej zamieszczają zdjęcia ładnych kobitek (chłopów-ciach też).

@Jota
"...trafiło się, ot, siedzieliśmy przy kompach i pisaliśmy równocześnie. Przypadek."
Drugi pisał równocześnie z pierwszym, zaczynając w tym miejscu gdzie pierwszy miał zamiar skończyć. Równocześnie z nimi pisała trzecia, recenzując obu, a pierwszego nawet cytując. Coś mi to przypomina...
31-go grudnia, między 20:05 a 20:25, telewizja i radio we wszystkich programach nadały noworoczne wystąpienie na żywo towarzysza Edwarda Gierka. Między 20:02 a 20:05 rozgłośnia polska radia Wolna Europa przedstawiła streszczenie owego przemówienia z komentarzem redakcyjnym.

Napisałem do Ebenezera Rojta list z prośbą o jakieś szczegóły jego biografii; bardzo interesujący człowiek. Zawodowy detalista i erratyzator, ezoteryk, filozof, żyd, chyba tłumacz literatury, zapewne mieszka gdzieś za granicą (ale w Europie) od wielu lat. Jakoś mi pasuje do Marianny Motylak, Tatiany Grigoriewny, doktora Minelli, Lettycji Novacque'j, ministra cyfryzacji, choć rozmaite wyrażone tu sentymenty podzielam. Rzecz w tym, że minister cyfryzacji pisze w pewnym momencie donos na całą Europę, zarzucając jej nieistnienie; Monsieur Rojta, piszący bez końca detaliczne donosy przeciwko gwałcicielom reguł językowych, zasad stylu, naruszycielom niuansów bibliograficznych, to postać piękna. Coś jak ów sinolog z Auto-da-fé. Mam nadzieję, że się nie obrazi i zrozumie, że zamiary mam uczciwe, czysto literackie.


Ob.ciachu, Ob.ciachu:
"...trafiło się, ot, siedzieliśmy przy kompach i pisaliśmy równocześnie. Przypadek."
Drugi pisał równocześnie z pierwszym, zaczynając w tym miejscu gdzie pierwszy miał zamiar skończyć. Równocześnie z nimi pisała trzecia, recenzując obu, a pierwszego nawet cytując. Coś mi to przypomina...

To jest akurat bardzo proste: jeśli chcę usprawnić mój własny komentarz (choć nie wpis), muszę go w całości wyciąć i pownownie wkleić. Wersje z błędem lub niedoskonałością trzymam na blogu, aż kolejna jest gotowa; wszystkie wersje wyglądają nieomal identycznie, gołym okiem tego nie dostrzeżesz, ale wydaje się potem, że inni odpisali na komentarz w niemożliwie krótkim czasie.

Wiecie, że Ebenezer to główna postać "Opowieści Wigilijnej" Karola D.?

Przypomnij mi anmulik, jakie są reguły pisania Żyd z małej lub dużej litery?

...ale to jest Monsieur Rojt, Balsamie, poprawiam, jako znana nie od dzisiaj erratyzatorka.

Trudna odpowiedź na na tak proste pytanie. Jak potraktujesz rzeczonego jako przedstawiciela nacji, jak hindusa, czy araba, to z małej (jak napisałeś), ale przez lata (przez wieki nawet) "żyd" pisany z małej litery był mianem obraźliwym i dla nacji i dla człowieka i ta tradycja wbiła mój palec w klawisz z dużym "Ż". "Izraelczyk" jednak nie oddawałby Twoich intencji. Z Polakami jest łatwiej. I nacja i obywatelstwo w jednym. Ja konsekwentnie "Żyd" piszę z dużej litery.

Skoro jesteśmy przy wersalikach. EBENEZER pisany wersalikami, to nazwa izraelskiej akcji mającej za zadanie wspierać powrót przedstawicieli narodu żydowskiego (bezpiecznie wybrnąłem z literowania) do Izraela. Może nasz ezoteryk i domorosły lustrator takie wersalikami pisane miano przybrał, aby dać delikatnie do zrozumienia, że przedstawiciele narodu wybranego powinni ku Izraelowi swe kroki kierować.

Tak sobie pomyślałem.

W nawiązaniu do piątkowej chyba konwersacji na temat scen komicznych, muszę dodać, że nie przepadam za Kabaretem Moralnego Niepokoju. Mam spory problem z kabaretami ostatnio. Śmieszyły mnie stare kabarety. Pod Egidą, zanim Pietrzakowi peron odjechał. "Studiuje u nas taki Gruzin, Goridze się nazywa, a na imię ma Awas. I jest docent Pietajew..." - zaprawdę, to wcale nie jest takie śmieszne. A przecież gęba Pszoniaka wystarczy. Tak, jak wystarczy Roberto Benigni.
Zastanawiam się, co to jest - dlaczego śmieję się opętańczo z hiszpańskiej inkwizycji, a ziewam, oglądając współczesne skecze kabaretowe? Z niewielkimi wyjątkami, jak wczesny Mumio.
Ciekawa jestem, co Was śmieszy? Ale tak, żeby zrywać boki i turlać się, szlochając i kwicząc?

Adomi, jak świnia kupuje drzwi to musi być cyrk ;) Ale nieprzekonanych nie przekonasz.
Jotka, jeżeli uważasz, że Górski w tym skeczu "politycznym" nie jest godnym następcą Fronczewskiego z Egidy to ja nie wiem kto nim jest dla Ciebie.Bez urazy.
www.youtube.com/watch?v=ll3nGm0s7Qo

Ja wolę trochę starsze kawałki.
www.youtube.com/watch?v=f2eXAqaJR3o

Oj, Miaukota, nie zauważyłam że puszczasz oko.

Jota, ja też uważam ze Górski przesadza, zdecydowanie wolę z KMN Cieślaka, a już zwłaszcza w tym drzwiowym skeczu

Wciąż jeszcze bardzo mnie śmieszy "Chłopaki nie płaczą", kultowym stał się w moim domu tekst: "przedwczoraj ściszałem telewizor"

A żeby wam nie było za wesoło po Bigu Lebowskim i innych Pulpach Fictionach, maleńki dosmucacz:
www.youtube.com/watch?v=T7u0oaciRQA

Finezji, Joteczka, trochu finezji. [odchodzi z melancholijnym uśmiechem, który - cholera wie czemu - wygląda jak jak u kota z Cheshire. Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek rechocą w rytm pieśni śpiewanej przez Roberta Górskiego, przy akompaniamencie Bartłomieja Krauza - akordeon].

Znaczy? Ty w ogóle jesteś finezją, więc nie można Ci zarzucić jej braku. Finezję natomiast widzieć chciałbym także w tym, od czego ta dyskusja się zaczęła. Od kabareto-podobnego tworu zwanego "Kabaret Moralnego Niepokoju". Reszta była pochodną. Rzadko śmieję się głośno, raczej się uśmiecham, ale "ten typ tak ma".

Uff. Bingo. Właśnie w tym rzecz, i gdzie tu perfidia, ja się pytam? Po namyśle doszłam jednak do wniosku, zanim jeszcze Anumlik dopisał się w kwestii uśmiechania - że, mianowicie, nie każdy kwiczy. I turla się. Tymczasem mnie to jest wręcz niezbędne do życia. Jak się nie odśmieję porządnie raz na jakiś czas, czuję, że usycham.
Mam właśnie tak, jak piszesz, Ob.Ciachu: zachwyt, podziw, uśmiech ironiczny - nieobce mi są i jak najbardziej odczuwam je wobec wymienionych przez Ciebie ikon komedii i jej okolic.
Ale śmiech, śmiech targający trzewiami, oto, czego szukam i czego pragnę! Nie da się ukryć, że śmiech ten, na pograniczu tarzania się po podłodze, często wywołuje nasz ulubiony Mistrz Balsam. I to nawet dosyć często.

Aż zajrzałam do "Kupletów";) Listonosz zaiste rozkoszny. Najbardziej podoba mi się ten dziarski salut i sposób, w jaki wychyla kielonek. Przypomina mi to sposób "na krawacik", znany Wam zapewne, panowie...

Swego czasu, paroksyzmy śmiechu wywoływała we mnie złota, francuska trójca: Louis de Funs, Fernandel i Bourvil.
www.youtube.com/watch?v=oRVTTvGi6Rs&feature=related

A to dopiero! Dołączyłem do grona, żechocho, że cho cho! Jak Jota kogoś dołącza, to ów dołączonym jest rzeczywiście, i to bez najmniejszej szkody dla grona, do którego go zaliczono. Jeśli chodzi o zdolność ocenną Joty, wiem co mówię.

Zwracam uwagę, że o ile śmiech do granic pęcherza jest nie tylko zjawiskiem rzadkim, to na ogół dotyczy słowa mówionego, filmu lub teatru. Kiedy ostatnio ktoś czytał coś nowego i zabójczo śmiesznego? To jest konkurencja trudniejsza, więc dostaję podwójne punkty.

Zdrada. Wysłałam bałwochwalczego posta i zniknął. Istnieje też ewentualność, iż Balsam spłonił się z zawstydzenia i usunął. Nie ma lekko, wysyłam raz jeszcze.
Chciałam otóż zaznaczyć, że masz, Balsamie, rację z rozśmieszaniem tekstualnym - jest ono dużo trudniejsze. Ba, skoro już kadzimy sobie bez cienia żenady, dodam, iż wręcz nie pamiętam, kiedy tak szczerze i tak często turlałam się ze śmiechu, jak tutaj właśnie [perfidna akcja pt. "Usypianie czujności wazeliną"].
Czasem zdarza się, że dorwie mnie szatański chichot nad felietonem Janusza Andermana w Gazecie.

Walenie w stresie! - niesie po lesie.
A na polanie waleń w sedesie
Uwalnia chichot
Z szatańskich lichot
Od Andermana. Oblige noblesse.

An'umlich, w zasadzie, za wierszyk tego rodzaju zasługuje na roczne stypenium literackie. Niniejszym udziela się: oby poszło lepiej, niż poprzednie.

Ty - wódkę za wódką w bufecie... a tymczasem trzeba było przeczytać "Fotografie". Dużo, dużo lepsze, naprawdę dobre. Wiem, bo czytałam i to, i to.
Jak skończyła się historia z żarówką? Czyli została ona wymienioną? Czy słusznie podejrzewam, Balsamie, że nie lubisz gmerać w samochodach? Gdy tymczasem jest to ulubiona zabawa większości prawdziwych samców alfa?...
Ach, nic mnie tak nie nuży, jak opowieści motoryzacyjne. Nie mam tu bynajmniej na myśli Twojej wesołej historyjki o deklu i brykaniu, Balsamie. Chodzi mi o prawdziwe, wysoce zaangażowane rozmowy o gaźniku i sprzęgle. Zawsze wtedy wyobrażam sobie takie nieduże, kolorowe mazaki, żywcem wyjęte z obrazów Juana Miro. Zresztą, lubię nawet czasem popatrzeć pod maskę: te enigmatyczne zwoje przewodów, śrubek, skomplikowane w formie pudełka, połączone pod i nad; gmatwanina ponad wszelkie możliwości percepcji.

Oraz muszę dodać, iż ja też dziś kwiczałam nad "Waleniami w stresie". Jeszcze gorzej było, kiedy zauważyłam notkę, iż chodzi o KAŁ WALENI. Toż to brzmi jak nazwa awangardowej grupy punk rockowej z lat 80-tych.

Grzebanie w samochodzie??? Wyłącznie przy wymianie żarówek (w rękawiczkach, mam takie, opinają palce, a nie "krwawią" knykci), albo kół. Reszta jest udręką. Cóż znaczą Twoje koła, Balsamnie, przy moich tarczach hamulcowych przednich i tylnych, klockach hamulcowych (komplet) oraz tulejach amortyzatorów przednich i tylnych kół. Średnia krajowa z kawałkiem poszłam u zaprzyjaźnionego mechanika. W serwisie fabrycznym zapłaciłbym jeszcze z tauzena. Jota zaraz pewnie na wino do "Kotłowni" pójdzie z nudów. Ale cóż. Chłopy tak mają.

Ciesz się, że nie siedział naprzeciwko. Na pewno nie skończyłoby się jak u klasyka "izwinicie, ja was obryzgał", tylko na Twoje pełne oburzenia "no co pan!!!" poleciałoby pewnie w Twoją stronę "z obrzygańcami nie rozmawiam" albo jakaś soczysta wiącha.
Ja nie lubię transportu publicznego bardzo, nie pamiętam już kiedy ostatnio korzystałam.
I chociaż też zostawiam co jakiś czas kupę pieniędzy w warsztatach, to chyba moja kochana "zielona strzała" będzie ze mną od jej "narodzin" (jako jedyna wśród znajomych wciąż jeżdżę na czarnych tablicach), aż do śmierci technicznej.
I pogłaskać mogę, "kochany samochodzik" albo "moja śliczna" do niej mówić, ale żeby rozmawiać w towarzystwie, co mi się tam znowu w niej posypało, to nie, to chyba tylko panowie tak mają :)

Niestety, zawiodę Cię i to dwukrotnie. O winach wiem, że są czerwone i białe (mniej więcej tyle samo o innych alkoholach), a w kwestii Pischingera musiałam skorzystać z pomocy google :D

No... Omskłem się z powrotem w towarzystwo. Mistrz wątek usunął chyba ze strachu przed użyciem nożyc, którymi musiałby poucinać nam paluszki za "nietrzymanie poziomu".

Oj tam, nie wałkujmy już dalej tego wątpliwego tematu. Każdemu trafi się mniejszy lub większy wpadunek, nie mam zamiaru rzucać w Balsama oberwanym deklem.
Tymczasem wichura przetacza się przez moją okolicę, gwałtownie osuszając okoliczne moczary i w pył roznosząc niezliczone psie gówna. Pewność, iż nie są to gówna mojego psa tylko w niewielkim stopniu poprawia mi humor.
O, Lettycjo, muzo cyfryzacji, spraw, by wiosna nadciągnęła nieco szybciej!

Chciałam rzucić klasycznym, wiosennym songiem Nad Prosną, po namyśle jednak uznałam, że skoro chłopcy będą podrywać, powinni wysłuchać innego kawałka, równie klasycznego:
www.youtube.com/watch?v=p5mnDjaYw6U

A to dla tych, którzy oczekują od wiosny nie wiedzieć czego. "Sawsiem mnie ubrali iz wiesny" - jak śpiewał Wołodia Wysocki.

www.youtube.com/watch?v=nM1sDiL8p1I

eee, przez chwilę myślałam, że Lettycji naprawdę "nie straszny był rozrząd, hydropneumatyka, przepustnice, wielowypust", że o zestawach glośnomówiących nie wspomnę, a ona tylko opony i tylko w jedną stronę
już miałam zapytać, czy na hydraulice ogólnej też się zna
www.miczek.pl/rozne/slusarz.html
a wygląda, że tylko na cyfryzacji i (na szczęście) na przyspieszaniu wiosny;
chyba już działa w tym kierunku bo się dzisiaj zakopałam w rozmiękłej ziemi i musiałam pod koła jakichś gałęzi nałamać żeby wyjechać;

ciekawam bardzo scyfryzowanego Janeczka

PS do poprzedniego wpisu
cmos.blox.pl/2011/04/Lost-in-translation-Droselklapa-tandetnie.html#axzz1nLVPk3R3

Dawno mnie tu nie było. No cóż, przygoda na Mariensztacie, zdarza się czasami osobom w wieku dojrzałym. Daję tedy znać, że jestem, ale raczej jako obserwatornik niż aktywnik. Za dużo kosztował mnie spór wokół TV Trwam, chtóren to w moim zadupiu, zazwyczaj zwanym czikagowem, przybrał formę tornada z licznemi uderzeniami poniżej tego, co się pasem zowie. Czytam, czytam wszystko jak leci i raduje się dusza moja, że ludziska en masse nie myślą tylko o wieku emerytalnym i brzozie, co nie miała prawa...

"Lettycja Nowackie przechadzała się Tłomackie" - durna piosneczka, którą nuciła, zupełnie nie pasowała do jej ulubionego Grechuty; cholera wie dlaczego przyczepiła się do niej w chwili, gdy Lettycja wyszła z budynku Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych, skrywającym prawdziwą tożsamość warsztatu, w którym specjalistka od cyfryzacji ukrywała swoją tożsamość. "A w synagogie będzie wielkie trwogie" - zażydłaczyła w głowie Lettycji dalsza fraza piosenki. "Gdzie ten cholerny Leonek? - zniecierpliwiła się, gdyż ministerialny poliglota od specjalnych poruczeń spóźniał się na spotkanie.
- Bios się zwiesił - usłyszała głos. Rozejrzała się, ale na rogu Corazziego i Tłomackie nikogo nie było. "Hasła to do siebie mają, że czasem same z siebie są" - pomyślała.
- Dodając Socketa do Chipsa zcyfryzujesz Janeczka - odpowiedziała.
- Dzięki. - Nie wiadomo co zmarszczyło się w ducha miejsca Wielkiej Synagogi Marconiego. Przybrało uśmiech kota ciotki Adomi i dodało wyraźniej:
- Czy zcyfryzowany Janeczek będzie przez Socketa z Chipsem mniej wiarygodny?
- A czy pustelnik z Grzechyni jest wiarygodny? - odpowiedziała pytaniem Lettycja.
- Nie. Od kiedy wyznał, że Najświętsza Panienka kazała mu internet traktować jako jej osobisty dar. Spadam. - Uśmiech kota zmarszczył się z powrotem w ducha miejsca i zniknął.
Lettycja powoli zaczęła cyfryzować wiosnę.

Cudny przepis na zupę krabową wielkopostną tłumaczony przez maszynę na żywca z języka wietnamskiego.
Może to jest kierunek literacki przyszłości, kto wie ?

"Jak i bulion krab.
Zamieszać w wodzie kraba usuwać zanieczyszczeń. Odklej jutro i miłością, na ciele moździerzu lub puree w mikserze na puree. Za mało soli mięsa kraba była gładka i wlać do wycisnąć całą wodę, rysować mięso kraba wody. Kiedy przelewanie wody było płytkie, pozostając ciało wysiłku przez sito, tkaniny wodą gładką. Powtarza proces dekantacji, filtrowaną dwukrotnie całego mięsa kraba i zwłoki wyrzucone.

Woda może być umieszczona na kraba piec mięso dusić, pokrywa i wymieszać crabmeat delikatny pan dolną bez przyklejania. Nadal dusić, aż woda niemal wrze, a następnie stale mieszając, aby wstać i mrożone mięso kraba na fundamencie. Korzystanie patch, zwykłej soli w garnku do mięsa kraba do miski. Daj mi wody i owoce do garnka nadal gotować i gotować na wolnym ogniu. Kiedy mi rosnąć w garnek gotowane, wyjąć z garnka i belki w misce z niewielką ilością wody, aby odciągnąć wodę i wlać sok z tamaryndowca kwaśny do garnka. Dodaj przyprawy sól, przyprawy, sól, trochę sosu z krewetek, posmakować smaku wody.

Weź mały kij lub małą różdżkę i spowodować podejmuje kraba powłoki. Ropy naftowej lub smaru na patelni, szalotka niearomatycznych, rozdrobnione suszone czosnek i kraba stir fry szybko, wylewa się na powierzchni mięsa kraba został wybrany z puli. W celu uzyskania dalszych krojonych pomidorów na patelnię smażony tłuszcz ma dziewięć cegły wyspy, a następnie wlać w rosole pomidorowym.

Niektóre gospodynie domowe nie są zbierane mięso kraba z puli wody do pozostałej w garnku, a następnie nie-aromatyczny krab będzie wylany nad crabmeat. Niektóre z innych gospodyń domowych, w celu zwiększenia liczby mięsa kraba, mrożone mięso kraba lub bardziej, często mieszając z odrobiną mięsa kraba lub jajkiem biały tofu zmiękczyć przed gotowaniem. Rosół może być również zabezpieczenie z rury kości świń , lekko obrane krewetki lub wielbiciele następnie wykorzystywane w oczyszczaniu wody, nawet jeśli katastrofy mają jeszcze kilka grzyby w smaku aromatycznej."
Smacznego ! :)

http://translate.google.com/translate?hl=pl&sl=vi&u=http://vi.wikipedia.org/wiki/B%25C3%25A1nh_%25C4%2591a_cua&ei=AbtIT8-WMcWLhQfP8o2UDg&sa=X&oi=translate&ct=result&resnum=5&ved=0CE8Q7gEwBA&prev=/search%3Fq%3DBanh%2BDa%2Bcua%26hl%3Dpl%26client%3Dopera%26hs%3DsBG%26rls%3Dpl%26prmd%3Dimvns

No i mam ddylemat
czy się ucieszyć, że mnie Gospodarz tak pięknie oficjalnie powitał, czy obrazić dozgonnie na Anumlika za ciocię Adomi (chyba się odgrywa, że ośmieliłam się Go poprawiać gramatycznie i pouczać towarzysko) - i to kusi i to nęci
Anumlik, wiedz, że mam liczny fanclub wśród rówieśników mojej córki, i jeszcze długo nie dam się zaszufladkować do ciotek z kotem

zanalogowana bogini cyfryzacji, to chyba zbyt okrutne

a może pociągnie ją, w duchu Tuwima, ku Grubej Kaśce

@Miaukota
Jota ma rację. Do tego pstrąga to tylko dobrze zmrożona wódeczka. A do crabmeat kieliszeczek nafty.

Jezus Mariola !!! Co ja najlepszego narobiłem tym azjatyckim przywołaniem Bogu ducha winnych krabów !!! ;)
Zgadzam się z sugestiami, do tego swoistego pstrągowego ceviche (klasyczne jest na soku z limonki) na myśl przychodzi od razu zimna siwucha ale za mną łazi jakieś białe, ultrawytrawne, niemieckie albo austriackie.Riesling jakiś smakowity.Anumlik, podpowiedź jakaś ?

Dziękuję za szybką i jasną odpowiedź, jutro pomknę zapolować na winiunio, ryba już się kisi w lodówce.

Piękne! Wietrząc spisek, natychmiast rzuciłam się sprawdzać "Dwóch ludzi z szafą", ale Wiki podaje Themersona, jako możliwe źródło inspiracji. Znaczy - nie nakryłam Polańskiego na totalnym, tajemnym plagiacie. Cóż. Co ma wisieć, nie utonie.
Na dodatek, muzyka Stefana Kisielewskiego. Bardzo ciekawe.

Jeśli chodzi o białe wina - moimi absolutnie ulubionymi są Tokai Friulano z Friuli-Venezia-Giulia, które to wino w niczym - wbrew nazwie - nie przypomina węgierskiego tokaju. W Polsce trudny do zdobycia i drogi. I Gewürztraminer alzacki lub z Alto-Adige. Mniam.

Anumlik, Ob.Ciach: prosiłabym uprzejmie o jeszcze odrobinę horroryzowania i wulgaryzowania, nie sądzę, żeby Balsam miał cokolwiek przeciwko temu. Odeśmiałam sobie tyłek, czytając Wasze utwory ;D.

"Pan jesteś inteligentny, pan się chcesz opierdalać":

www.youtube.com/watch?v=OQ2UEVbpbbI&feature=related

Ani mnie, Szanowna Joto, ani mnie. Czasem..., przy okazji... No i szukam możliwości degustacyjnych. Tyle, że podczas darmowych degustacji kieliszeczkiem trzeba się opędzić przez wieczór, nie flaszunią, ale smak i aromat poznać można. Obok słowackiego Gewürztraminera polecam też już wymienionego "Sutter Home California", ceną zbliżonego.

Bo złą kobietą byłaś.Buchuuu...

No, to se pogadałyście, jak kobieta z kobietą. Sam miałem w Nicei takie samobójcze pomysły, coby się tam urodzić, ale... Jak jestem dłużej niż tydzień poza Warszawą, to nie mogę sobie miejsca znaleźć, po dwóch tygodniach już kupuję bilet powrotny, albo ładuję walizkę do bagażnika samochodu. I to nie tylko w Wiedniu, gdzie bywam najczęściej, ale i na ten przykład we Florencji. W San Gimignano spędziłem dwa dni, bo ileż można mieszkać w pięknych, bo pięknych, ale wąskich i ciągle pod górkę, albo w dół uliczkach. Dwa lata mieszkałem na rogu Celnej i Rynku Starego Miasta w Warszawie. Turyści o czwartej rano rzygający po oknami, skutecznie równoważą uroki starych uliczek. [wsiada w samochód i jedzie nad Wisłę, aby pospacerować sobie bulwarem wzdłuż Wisłostrady, a ponieważ nigdy dość Wisły, jedzie do Janowca i na tarasie nad samą skarpą wgapia się w wiślane wiry, Kazimierz naprzeciwko, a ruiny zamku janowickiego z lewej strony]

Rozrechotałem się serdecznie przy lekturze poniższego tekstu.Można dojść do wniosku, że jeszcze się taki nie urodził co by Żydom dogodził.Swoją drogą ciekawe co o tym artykule by powiedzieli bywalcy Salonu24, świat na głowie stanął ? ;)
izrael.org.il/opinie/2102-prawo-tala-gazeta-niekoszerna.html

nawet biorąc poprawkę na sąsiedztwo

Moloch tkwił w analogowej próżni. Lettycja wyczuwał wielość duchów, które unosiły się nad bezmiarem chaosu dziejów miejsca zwanego Placem Defilad. Spojrzała na wykutą w szlachetnym granicie twarz Mickiewicza. Obok wieszcza złośliwie chichotał duch Józefa Wissarionowicza. Wyglądał jak... Lettycji zagrały w duszy dźwięki wydobyte z prozy jej mistrza. Ten duch przypomina... - pomyślała - ... wspartą o srebrny świerk posadzony jeszcze za czasów generał-policmajstra Andrieja Storożenki, stojącą piękność z boku i z daleka, ale z żadna, młodą kobietę w rosyjskiej czapce dookolnej, obutą w kozaczki; spowitą w czerń dłonią dociągała ona połę płaszcza do wydatnej grdyki, położonej tuż poniżej obszernych, tradycyjnych ust polskich, zwartych w nienawistnym uśmiechu.
- Josif, eto wy?
- Tak - odpowiedział po polsku Dżugaszwili. - I na żadną cyfryzację nie pozwalam. Pałac musi pozostać analogowy.
Powiało grozą.

Korekto redakcyjna, bezlitosna pani!
Czynisz mnie bezmóżdżem, zanęcasz do pracy
A imię twe - milijon wersji i człek jest do bani,
Nim spocznie w łożu i odleci, jako czynią ptacy.

Ze Słownika Komunałów Gustawa Flauberta:
Uprzysposobiony - weź korektę na Monty Pythona:
www.youtube.com/watch?v=cUjoE6-l8zc

Siadł korektor na przyzbie
I uplótł androna
Co mi po tej maźnie
Ja wolę pytona
[odchodzi rozsiewając woń czosnku w kierunku składanej tablicy wiadomego cyrku]

Niebezpiecznie jest się bawić korektorom

Kiedy zdarza się, że mam sporo wolnego czasu i żadnych terminów na horyzoncie - czuję dziwny niepokój, duszę przysłania mi mgła melancholii, poleguję bezwładnie na kanapie i w znudzeniu przeglądam gazetę. I oto eureka! nadciąga miecz Damoklesa i wiesza się u powały, jest praca, jest termin, deadline mruga z kąta ostro jak brzytwa, neurony przebierają nerwowo raciczkami, gotowe do nowych zadań.
Pytacie, co się wtedy dzieje? Czy pryska melancholia, czy poprawia mi się tempo reakcji chemicznych?
Ba, oczywiście, że wszystko się zmienia. Wstaję rano i pełna energii zaczynam działać: odkurzam starannie mieszkanie, myję bardzo dokładnie obydwie łazienki, zaczynam pedantyczne porządki w kuchni, przegląd w szafkach, w stosach papierów na stole, myję ubabrane w soli buty, wstawiam drugie pranie, ceruję leżące od miesięcy skarpetki Młodego, idę z psem i na zakupy, następnie - już nieco znużona - zaczynam gotować, piec i smażyć - gorliwie, obficie i bez końca.
Koło wieczora siadam z ciężkim westchnieniem do komputera i ostrożnie zaglądam do pilnego dokumentu. Wygląda nieprzyjemnie, wręcz odpychająco. Szczerzy wrogo kły i jest na mnie zły. Otacza się cuchnącymi oparami. Krzyczy i jęczy rozpaczliwie, druk się rozmazuje, jakby go ktoś polał kwasem solnym, oczy zaczynają mi łzawić i nagle przypominam sobie, że przecież jeszcze nie wypiłam popołudniowej kawy! I że warto zrobić krótką przerwę na lekturę gazety. A potem znowu, zaraz, za kwadrans - usiądę do pracy. Tak. Do pracy.

Dziękuję Wam jednak serdecznie za ciąg dalszy cyfryzacji, i za udane exempla poetyckie. Balsam porzucił nas zapewne na czas dłuższy [ponuro kiwa głową].
Wracam w odmęty prokrastynacji.

Nie potrafię spojrzeć na "Pogrzeb kartofla" inaczej niż poprzez "Żywot Mateusza", Witolda Leszczyńskiego, gdzie Franciszek Pieczka stworzył podobną postać - Mateusza - czystą, odartą z jakiejkolwiekj martyrologii. Kolski, po 23 latach od premiery "Żywotu Mateusza", wykorzystał Pieczkę do statystowania w scenografii krajobrazów, wspomnień i świątków. Pieczka jednak pozostał Mateuszem z filmu Leszczyńskiego, a właściwie z "Ptaków" Tarjei Vesaasa.
Nie lubię Kolskiego. Jego filmy wydają się "oddychać cudzym powietrzem".

Co do kobiecości w mężczyznach i męskości w kobietach (czyli o tzw. pierwiastku kulturowym a nie genetycznym, jak chcą wyznawcy Judith Butler) niedawno spisałem sobie do notatnika przednie "haiku muralowe":

Mężczyźni kłamią,
Ale czasem mają ładne tyłki.
Ja lubię ładne tyłki.

Dla @Joty, aby choć trochę ukoić Jej melancholię:

Twe nogi w butę obute
Wbijają dziś marszrutę
Prokrastynacji - w bruk.

Wiosny woń pętasz drutem,
I ćwiczysz ciężkim knutem,
Nie tak, chciałaś, nie tak!

Druk, jak imadło kute
Ściska serce podtrute
W archetypiczny strach.

Z deadlinu łzy wysnute
Damoklesową nutę
Spuszczają. W smętne ACH, ach, aaaa.

[odchodzi śpiewając: Aaa, kotki dwa, szarobure obydwa]

Zabawna sprawa, zostałem osamotniony na tym anty - Kolskim polu.Wszyscy tacy wyrafinowani, subtelni, eleganccy i pióra w dupach powiewają.Czy "Historia kina w Popielawach" to też jest według Was tandeta i żałość kinowa ? Nie rozumiem zarzutów.Za jasną cholerę.To może i wiochmeńskie dzieła Kondratiuka utopmy w jego filmowej gnojówce ?
chomikuj.pl/cinemaparadiso/Jan+Jakub+Kolski/*5b1998*5d+Historia+kina+w+Popielawach
chomikuj.pl/titi4/film+polski/kondratiuk/Gwiezdny+Py*c5*82+1982,131530690.avi
A to dla złagodzenia atmosfery.Bo w końcu, kurna, gdzie kończy się stół to wiem...
chomikuj.pl/Alecto/Filmy/Big+Bang/Big+Bang+1986+Teatr+TV,115625937.avi

No zaraz, zaraz, Miaukoto, czy ktoś użył słowa "żałość" i "tandeta"?... Nie wydaje mi się. Coś Ci się czknęło rozgoryczeniem i strzelasz z katapulty kapustą. Mamy wszak prawo kręcić nosem na Kolskiego... I wara mi od Kondratiuka, bo to mój ukochany reżyser, zwłaszcza "Gwiezdny pył". A "Dziewczyny do wzięcia"? Majstersztyk. No, ale to już nie klimaty agrarne, chociaż - poniekąd. W tle.
[odchodzi, nucąc "Pieski małe dwa.."]

@Anumlik: dziękuję! Melancholia dokumentnie ukojona. Wierszyk przepisuję sobie do kajecika. Popatrz tylko na Balsama. Wpada tu chłopak gościnnie, od czasu do czasu, żeby poczytać Twoje poezje. Ho ho.

@anumlik
Nie zagladam tu czesto od konca mięsopustu .
Takie umartwienie sobie zadalem.
Balsam ma racje . Wiersze sa wyjatkowej urody i pociesznosci.
Po prostu jak mawial redaktor Rzeszot
"Fajerwerki strzalow druzyny radzieckiej
To jest hokej w najwyzszym swiatowym amatorskim wydaniu."

@anumlik
Zajrzalem do twojej notki .To bylo chyba z Dziewczat do wziecia.

Weźcie, kur..., i przestańcie mnie w samozachwyt wbijać. Już się zaczynam w portkach nie mieścić. Ale za ciepłe słowa dziękuję.

@Jota: Po wspólnym rejsie w "Rejsie" Himilsbach z Maklakiewiczem zagrali razem w kilkunastu filmach, a każdy epizod to osobny poemat. "Wniebowzięci" i "Jak to się robi", to, obok "Rejsu", najlepsze dla mnie filmy jakie w Polsce powstały. O "Gwiezdnym pyle" i "Dziewczynach do wzięcia", już sobie pogaworzyliśmy. Jeśli mogę popaść w porównanie (choć w innych realiach politycznych i w innej tradycji grała ta para) , to porównałbym Himilsbacha i Maklakiewicza do Louisa de Funs i Bourvila. I dalibóg nie wiem, którą z tych par aktorskich wyżej bym postawił.

O dozgonnej miłości Himilsbacha do Maklakiewicza niech zaświadczy anegdotka, którą podaję za Witoldem Paczkowskim (Klub Miłośników Filmu, 12 grudnia 2009):
<<Fragment rozmowy telefonicznej między Himilsbachem a matką Maklakiewicza w kilka dni po pogrzebie.
Jan Himilsbach: Jest Zdzisiek?
Czesława Maklakiewicz: Ależ panie Janku, przecież umarł! Był pan przecież na pogrzebie...
Jan Himilsbach: Wiem, kurwa... ale nie mogę się z tym pogodzić...>>

@Marzencic
Anegdotkę znam, tyle, że z wstawionym w miejsce Putramenta Mieczysławem Jastrunem. A co do sikania do umywalki. Scenka w tramwaju w czasach wczesnego Gierka. Siedmiolatek, pod opieką tatusia, rozrabia. Ojciec wyczerpawszy już wszystko, co dozwolone w publicznym miejscu, aby gówniarza przytemperować, sięga do argumentu ostatecznego:
- Jak się nie uspokoisz, powiem mamie, jak się zachowujesz.
- A ja powiem mamie, że sikasz w kuchni do zlewu.

A z anegdotek o Himilsbachu, najbardziej lubię tę, w której naprany Janeczek wychodzi z baru i widząc, jak robotnicy układają chodnik, mówi:
"Tyle dróg budują, tylko, kurwa, nie ma dokąd iść!".

Się rozpływam w błogostanie. Więcej, więcej tego dobrego! - mam na myśli Himilsbacha anegdotycznego. Czytałam to już wiele razy, ale nigdy mi dosyć.
Te posiedzenie z Himilsbachem w Harendzie były może raptem trzy czy cztery. Najlepiej pamiętam wódeczkę na dole. Są może tacy, którzy pamiętają jeszcze dawną Harendę - na parterze szyk socrealu i kawka, oraz milion studentek neofilologii. Na dole - barek, lustra, wódka i lorneta z meduzą. Obydwa te miejsca stały się moją alternatywną alma mater, zajęcia miałam bowiem na Oboźnej, tuż obok - i dużo czasu. Płakać mi się czasem chce z tęsknoty, zwłaszcza za dolnym barem z lustrami - jakiż tam panował klimat, bogowie!...
Kręciło się trochę szemranego towarzystwa, łasego na wdzięki neofilologicznych dzierlatek. Pamięć podsuwa niejakiego Rycha, mężczyznę o nieco zwietrzałym uroku niegdysiejszego przystojniaka. Rychu miał zawsze dużo kasy, cyniczne poczucie humoru, nigdy, przenigdy nie wyskoczył z niewczesną prowokacją. Dystyngowany cinkciarz, jak podejrzewam, chociaż brzmi to jak oksymoron.
Nie wiem, czy są dziś takie miejsca, nie robi się już drobnych interesów przy secie z golonką.
Pamiętam, kiedy pierwszy raz oglądałam "Wniebowziętych" - siedziałam, szczerząc zęby od początku do końca.
www.youtube.com/watch?v=AiI2SEoTMdk&feature=related

O Himilsbachu Janusz Głowacki wspominał, jak ten mu tłumaczył że nie warto dla dziwek kupować prezerwatyw, bo leczenie jest bezpłatne, a prezerwatywy nie. Cytował opowieść o jednej, która otwarcie uprzedzała, że ma wenerę, i że można złapać. - I co, Jasiu, złapałeś? - pytał Głowacki. - Jeszcze jak! - odpowiedział rozpromieniony Himilsbach :))

Poczucie wielorakiego obowiązku i wzmożenie moralne zmuszają mnie do poczynienia uwagi, że jeżeli Balsam nie zamieści natychmiast nowej opowiastki, a normy etyczne, oczywiście mam na myśli zdrowe normy, a nie te, którymi kieruje się nieudolny rząd platformy Obywatelskiej i osobiście Donald Tusk, wręcz wymuszają na nim zamieszczenie nowej opowiastki, jako że poprzednia zaprezentowana była prawie miesiąc temu, to bywalcy niniejszego bloga, mam na myśli oczywiście w miarę stałych bywalców, których grono wbrew rozsiewanym przez wiadome środowiska niebywale obrzydliwym plotkom nie maleje, a nawet zostało ostatnio poszerzone o jedną osobę płci żeńskiej, mogą zacząć zapadać, z absmakiem to słowo wymawiam, w marazm, nie wyłączając Marzencica, który już popadł w umartwianie i Joty pogrążonej w proktastynacji.

Niestety, muszę przyznać ze wstydem, tak, ze wstydem, że weny brak, prokrastynacja się pogłębia, za to termin, dla odmiany, zbliża się wielkimi krokami. Dziś rano przyszyłam ostatni oderwany guzik. Mogłabym jeszcze zacząć wielkie, wiosenne porządki w piwnicy.
Na szczęście nieoceniony Jan Pospieszalski podsunął mi pewną koncepcję: dzięki jego wzruszającej filipice krakowskiej wiem już, dlaczego nie mogę się zabrać do uczciwej pracy! Wszystkiemu winien jest Tusk.

Co do Balsama, muszę wyznać, że wkurza mnie takim milczeniem. To w końcu jego blog, do diaska! Jak nie przedstawi solidnie udokumentowanego dossier medycznego na swoje usprawiedliwienie, pójdę sobie i zagłębię się w pracy. Phi.

Jota, a może to przemyślane (tudzież przemyślne) działanie Balsama, w celu spowodowania Twojego zagłębienia

A gdy wreszcie wylezie z pudła Schrödingera,
Nikt już wiedział nie będzie co to za cholera.

Marian przeładował broń, wiatr i nawała deszczu oślepiała mu oczy.Z oddali usłyszał nadciągające sygnały aut dyżurnych.W huku własnych myśli i w dudnieniu rzeki wrzasnął: Heeej ! Marianno i Letycjo mego kurwa samotnego serca ! Czyż nie jestem godzien choćby maleńkiego wspomnienia w sercach waszych ? Małej fotografii w pamiętniku czy tatuażu na biodrze !? Czy nic już po mnie nie pozostanie ? Hałas niebiańskiej nawałnicy zagłuszył jego krzyk.Grube krople deszczu placały na szybę auta bardzkiej policji, przełamana, rumuńska ciężarówka na moście zdawała być się wyzwaniem tak dla zdrowego rozsądku jak i dla niedzisiejszych już zupełnie literackich potyczek.
static.panoramio.com/photos/original/18289551.jpg

Obciach to bystry gość, a Miaukota wynajduje niezłe kawałki: obśmiałam się do rozpuku przy scenie samolotowej. Poza tym onże wydobywa z tyłomózgowia zapomniane obrazy i rzuca zadziwiającymi czasownikami: "Grube krople deszczu placały na szybę auta ..."
Placały, powiadasz. Pochyliłam się nad powyższym orzeczeniem - najpierw lekko zaskoczona, bowiem nigdy nie miałam przyjemności wpaść na takie dziwo, ale od paru minut mamlę placać i placało, i coraz bardziej mi się podoba ;).

"Marianno i Letycjo mego kurwa samotnego serca ! ..."
Bardzo ładna apostrofa.

Apostrofa miaukocia przednia i można ją o poranku wielokrotnie wykrzykiwać, niemniej zawarty w niej wyraz, który wrażliwość anumlika poruszył i do donosu słusznego pchnął, zacniej prezentowałby się na przedostatniej pozycji, bezpośrednio przed sercem.

Jakie wstręty? Jakie wstręty? Pogadalim sobie z Miaukotą jak dres z dresem, ustawki uniknęlim za pomocą tulipana, a że czasem syntaksą apostroficzną się poprzerzucamy, no to co...? Też do pani, psze pani, ze słusznym donosikiem uskuteczniałaś nawijkę, kiedy Miaukota kurwą, albo i innym piździelstwem rzucił;-)

Anumlik, przestaniesz Ty wreszcie biegać z jęzorem, skarżypyto ? Syntaksa apostroficzna ? Aż jęknąłem z wrażenia.To jest godne pióra Balsama ;)

Miaukocie, rozdwoiłeś się na rozmaite adresy??

@jota - przepraszam, to ja znowu cichacza puściłem...Cóż...tyle lat jako tajny współpracownik, więc z zastarzałego nawyku się nie ujawniam.
[Odchodzi niepyszny i na twarzy spąsowiały jak róża luksemburska]

Żmij tfujnął był twardym banknotem
I ojca zostawił - pod płotem.

Przyjrzalem sie dokladnie zdjeciu i niczego niezwyklego nie zauwazylem.
-brwi podniesione,
-drobny wytrzeszcz oczu,
-spojrzenie atakujaco-szkliste,
- usta w ciup, nieznacznie wykrzywione ku gorze z prawej strony.

@obambo.1
Na pewno nie lubi PO-lakow - niezaleznie od koloru skory.

O ile mnie pamięć nie myli, Obambo, wcześniej pisałeś po polsku całkiem, ale to całkiem poprawnie. Może to powrót do korzeni. Albo Alzheimer - zapominasz, czego się nauczyłeś... I tak bywa.
Ob.Ciachu - syntaksa nie wartościuje. A zatem słowo kurwa może i wiąże się emocjonalnie z meliną... Chociaż - zważywszy na jego - tego słowa - absolutną powszedniość i niewiarygodną wręcz popularność - śmiem wątpić. Czy jest wśród Was ktoś, kto nigdy w życiu nie użył wyżej wymienionego? A przecież kudy nam do melin, ulic i gorszych podwórek. Tu sam bon ton, hihg life i fi donc.

Anumliku, wierszyk co prawda dla Miaukoty, ale pozwalam sobie przepisać go do mojego tajemnego kajecika, bowiem boski jest. Miauryk też piękny.

Marzencic - sądzę, że wymiar niestandardowy ma cały Prezes, od stóp do głów. O stanie psyche nie wspominając.

@Joto - a było to tak:
1. Miaukota wystąpił publicznie ze słowami:
" Marianno i Letycjo mego kurwa samotnego serca"
2. W tym niewinnym zawołaniu wykryłaś apostrofę.
3. Zasugerowałem, że lepiej by brzmiało "Marianno i Letycjo mego samotnego, kurwa, serca". Tak mięsem rzucam, bo tak mnie nauczyły ulica, melina i gorsze podwórko.
4. W mojej kolejności wyrazów (kurwa, jak zawsze, przed sercem) wykryłaś tradycyjną syntaksę.
5. Zachwyciłem się, że tak ładnie mówię, podobnie jak Jourdain, gdy dowiedział się że od czterdziestu lat mówi prozą.
6. Z tego podniecenia nie podpisałem się pod podziękowaniem, które przez to zostało przypisane Miaukocie.
7. Historia zatoczyła się w koło.
8. Jeszcze trochę się pogrzebię w tym temacie, a wróci trollowaty i zaproponuje poluzowanie gumki.

[ a najlepsze, że teraz sam już jestem za kolejnością z miaukociej apostrofy ]

Balsamie!!!! Wróć i wrzuć tu coś, bo Twój wierny ludek w przyczynkarstwie grzęźnie.

Ach, wróć, Luciu, wróć Luciu, wróć!... ("...złudzenia Guciu rzuć...")

www.youtube.com/watch?v=fyw0MOzk7fs

Ob.Ciachu, ależ tak, jak najbardziej, wszystko się zgadza. Plan - tak jasno przez Ciebie przedstawiony - tożsamym jest z moją wizją sytuacji. I na tym chyba zakończymy ten jakże owocny wątek syntaksy;).
Postanowiłam sprawdzić, od jak dawna tkwię na blogu Balsama. Cóż, pierwszy wpis umieściłam 6 maja 2010. I w samym tylko maju onego roku Balsam wyprodukował był kilka rozkosznych epizodów.
Łaska pańska na pstrym koniu jeździ, a balsamowy koń najwyraźniej okulał albo i zwyczajnie padł ze starości. Zobaczycie, że B. pojawi się bez słowa, nie zaszczyci komentarzem naszych tęsknych zawołań i będzie się zachowywał, jakby nigdy nic. Ewentualnie zmami nas kolejnym mrożącym komunikatem na temat swojego zdrowia.

Balsamie!, nawet ja Anton z dalekiego kraju cie wzywaju, nie łaz po nocy, wyciąg ręce z pod kocy, i napisz nam ku dobrej nocy, a my wyrwiemy cię z blogowej niemocy, nawet o północy :D

Anumlik, szacun !
każdy temat potrafisz zamienić w wiersz
i to jaki

tu jest dla Ciebie godne pole do popisu:
wyborcza.pl/hymnodnowa/1,125582,11315419,Piszemy_piata_zwrotke_naszego_hymnu_.html
wróżę Ci sukces

Hy!... Kusim, jak możem, to waporem, to znowu tarabanem, a Balsam nic. Miaukot nawet kostuchą nęcił. Cisza. Pustki.
Strwożona sięgam, kędy wzrok nie sięga, w zatęchłe odmęty wirtualnych czeluści: BALSAMIE! Powstań, ja Ci to mówię, wróć, ucałuj, jak za dawnych lat bywało! Dam Ci za to pizzy najpiękniejszy blat!

Nie lgnie do niego fala, ani on do fali;
A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu.
Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby...

Nie bądź samolubem, utul spłakane sieroty!
[celowa i prowokacyjna redundancja wykrzyknikowa]

Balsamie! Skoro nie dbasz o zdrowie psychiczne swego wiernego choć czarnego luda, to zadbaj choć o stan swego obejścia. Inwentarz bez dozoru spustoszenie na nim czyni. Już to piątą kolumnę do hymnu tworzą, już to w szale macgyveryzmu kursywą piszą, już to każdy temat mową wiązaną komentują, już to bluźniercze pogłoski o Twym zejściu szerzą. A Ty gdzie? To przecież Twój blog! Albo niezwłoczna miotła nowej opowieści przywróci porządek, albo wkrótce będziesz nas wynosił na kopach redundancji wykrzyknikowej!

Dobra nasza, anton mało że kursywą, to i rymem leci. Lodowce Grenlandii topią się na samą myśl o tym wydarzeniu, zobaczymy, czy drgnie coś w duszy Balsama.
Przebóg, chyba nas nie porzucił całkiem i na zawsze?...
Szuja! - fałsz i ruja ekskluzywnie powodują nim!...

www.youtube.com/watch?v=vm6fMSb97Xg&feature=related

...Anumliku, kursywę tworzę zgodnie z dyrektywami pod ramką, ni mniej, ni więcej.

Anumliku, istotne jest aby teksty "i" i "/i" (podobnie jak inne tagi) otaczać nawiasami kwadratowymi, a nie ostrymi jak w czystym HTML-u :)

Możesz także popróbować współpracy z innymi przeglądarkami.Tuszę, że nie korzystasz z IE 6 ? ;)

Cisza.Nadal.Niedobrze.
Jeżeli się nami nie bawisz...
www.youtube.com/watch?v=t7NdBIA4zJg&feature=related

To nie szofer ma być doskonały, to Balsam musi być zum Ende gebracht.

Miłość w cieniu ciecia

Lettycja ciężko wbijała w bruk Patelni nie dość już zcyfryzowne, a nie do końca jeszcze zanalogowane stopy. Werbel poprzeczek od zawieszek wybijał rytm na przypadkiem dobranym stołku przypadkiem dobrany cieć. Dobijał emerytury graniem na Patelni w dzień, nocą zaś molestował Zeitgeisty, Poltergeisty i inne Genius loci, które, jako cieć miejsca pilnował.
Wbij taraban w zabór brzydki,
Polaku kochany.
Basi w pąs zakwitną łydki,
Ty rozbij kajdany - zanuciła Lettycja w rytm cieciowego werbla. - Tfu, skądże mi, ach skąd - pomyślała, choć..., pomyślała... na konkurs Gazety Wyborczej by się ta piosneczka nadała, zgodnie z sugestią Ciotki Adomi.
Patelnia wchłonęła kolejną porcję śpieszących do pracy Warszawiaków, których wyrzuciło z dwóch kierunków kolei Metra; Kabackiego i Młocińskiego. Leon wyłonił się z bramki jako ostatni.
- Guten Morgen, Lettycja - powiedział z akcentem nowoursynowskim. - Masz, jak słyszałem od ministra, kłopoty ze zcyfryzowaniem Pałacu.
- Duch, kurwa, Stalina wlazł w ździrę ze starej opowiastki. Wywarczał, że Pałac ma zostać analogowy. Bonne journée vous - dodała, jak poliglota poliglocie, po francusku z akcentem starożoliborkim.
Cieć przestał werblować taboret.
- Ja wsio słyszu - dodał po rosyjsku. - Baćka skazał mnie, cztoby posmotrieć eto miesto.
No ja nie pazwaliu jewo zcyfrawat'. Paniato?!
Powiało grozą.

- Ach! - wykrzyknęła Lettycja. - Ach... - powiedział ciszej Gibała. - Jeszcze... - powiedział - - jeszcze. Bij mnie, Leonku. Dręcz mnie, męcz mnie, ręcznie. A potem... Mam wolne po dziewiętnastej, może zjemy razem kolację?
Lettycja spojrzała na obu panów z niedowierzaniem.
- Kiebyś ty był mój - zaśpiewała po góralsku - dałabych ci welun, ach... Ale ześ ty nie mój, nie mój... nie ci kupi Leun. Leeeeuuuun - dodała.

Werbel to nie tylko instrument perkusyjny, to także rytm. I w tym znaczeniu użyłem słowa werbel. Masz rację, Joteczko, to miało fonetycznie bić po uszach. Teraz, po Twojej uwadze, zmieniłbym nieco inkryminowane zdanie, na: Werbel poprzeczek od zawieszek walił rytmem na przypadkiem dobranym stołku. Dzięki za uwagę;-)

A co, biedny Balsam miał razem z nami jęczeć? Nad swoim chwilowym (mam nadzieję) ogłupieniem? Hi, hi;-)

O, to, to. Taka wersja dużo lepsza.
Fascynujące, swoją drogą, ile może interpunkcja, prawda? Skończyłam przeglądać korektę mojego tłumaczenia, usianą żałosnymi trupkami skasowanych przecinków. Samokrytycznie przyznaję, że sieję przecinkami nader rozrzutnie. Z drugiej strony długo czasem dumałam nad zamysłami redakcji; wprost wierzyć mi się nie chciało, że w tylu miejscach mój przecinek był omyłką ;/.

Nie oczekiwałam balsamowych jęków. A zresztą. Cóż ja mogę wiedzieć o mechanizmach męskich zachowań. Nic zgoła.

Rozszerzę co nieco tę - w krótkich żołnierskich słowach wypowiedzianą przez Miaukotę - analizę mechanizmów napędzających męskie, szowinistyczne reakcje na stres wywołany urżnięciem "połowy ważnego organu", jak mogliśmy wyczytać z Balsamowej lamentacji. Chłop to nie tylko źreć, spać, trochę seksu i drapania za uszkiem. To także lęk (czasem histeryczny), że ktoś (coś) odbiera mu jego część: Ząb, nerkę potrzebną do przeszczepu, aby ratować życie córeczki, woreczek żółciowy wypełniony kamieniami, zżarte przez nikotynę pół płuca. Nawet tę odrobinę krwi potrzebną do przeprowadzenia badań morfologicznych. Kobiety tego nie mają. Co miesiąc składają "daninę z krwi", a podczas porodu wydają na świat "owoc swego żywota" (no i co z tego, ze owoc jest w połowie drapanego za uszkami misiaczka) oraz łożysko. Niektóre, jak moje prababka, po urodzeniu siódmego, na miedzy podczas żniw, odpępowiają gówniarza, przecierają do sucha lnianą szmatką, dają cyca, i po zawinięciu w trzymane wcześniej na tę okoliczność pieluchy, zostawiają w cieniu, a same kończą zbieranie w snopy pokosu. Kto by się, w takich okolicznościach, bólem i "stratą" krwi oraz łożyska przejmował. Ta sama prababka jednak męża swego ukochanego w najlżejszym przeziębieniu pielęgnowała, misiaczka pieprzonego.

Tyle Ci, Joteczko, mogę (z własnego doświadczenia, popartego obserwacją) na temat mechanizmach męskich zachowań dodać (-_*).

Co Ty Anumliku gadasz za głupstwa i brednie ? Byłem przy porodach obu moich synów.Obcinałem pępowiny jednemu i drugiemu.Nie waż się porównywać jakiegokolwiek cierpienia rodzącej kobiety z męskim woreczkiem żółciowym wypełnionym kamieniami.Nie masz prawa ! Jestem facetem tak jak i Ty ale wara Ci od takich porównań ! My mężczyźni gówno wiemy o cierpieniu.Polecam Ci lekturę książki Swietłany Aleksijewicz - "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety".Z szacunkiem.
www.empik.com/wojna-nie-ma-w-sobie-nic-z-kobiety-aleksijewicz-swietlana,prod59120393,ksiazka-p

@Miaukota
Tośmy se pogadali jak rodzący z rodzącym. Byłem też przy porodach syna i córki. Ba, jeden sam odbierałem, bo karetka nie przyjechała na czas, I wiem jaki to jest wysiłek ze strony kobiety, jakie cierpienie przy porodzie i jaka radość, gdy dziecko przyjdzie na świat. Jeśliś nie odebrał ironii w moim poście, to już niczego nie rozumiem. Chłop z byle odciętego kawałka skóry potrafi robić aj, waj. Każdy wyrwany ząb przeżywa, jakby dziecko rodził, a przy pobieraniu kilku centymetrów krwi mdleje. Sam widziałem. Oczywiście, że nie można uogólniać. Jota ma rację. I histerycznych bab jest na pęczki. Mnie chodziło o to, aby pokazać, że kobiety inaczej niż mężczyźni (pokorniej) znoszą ból i cierpienie. A te wynurzenia z seksizmem (@Jota) nie wiele mają wspólnego. Ja, na ten przykład, byłem rodzony trzydzieści sześć godzin i moje rodzicielka o mało na tamten świat się przy tej okazji nie przekręciła. Syna sam odbierałem w sumie około godziny, a córka na świat przyszła po około trzech godzinach. Ale szacunek dla rodzącej kobiety mam nie mniejszy niż Miaukota. A do lamentujących chłopów - żadnego.

I wcale się tej reszcie nie będę dziwił. Co miałem do powiedzenia - powiedziałem. I nie zamierzam więcej rodzić;-)

Adomi, twoje ostatnie zdanie powinno wisieć w ramkach...

no, ale teraz juz nie masz wyjścia Gospodarzu - czas na nowy wpis :)

Anumlik się zarzeka, że więcej rodzić nie będzie, Tetryk uważa, że dobrzy ludzie powinni wisieć, Jota odpędza seksizm wiadrami gorącej wody...Oj, narobił bigosu niedostatek Gospodarza, narobił...Pójdę lepiej z cieciem pomolestować patelnię.
[Odchodzi, wywijając pępowiną jak szarym końcem do walenia].

Ten fryzjer Michy się dzisiaj podał do dymisji, zaszczuli chłopaka dranie :D

A to dla Ciebie, zanim pożrą Cię "dziwne dźwięki". Ten jest akurat pomiędzy Bardem, a Tobą. Pierwszy został zarejestrowany w jaskini w Tybecie. To jest coś pomiędzy "bardo",
a Bardo:
www.youtube.com/watch?v=IrqdxGTxeOs

Różne mądrale tłumaczą to jako: albo przesuwanie się płyt tektonicznych ziemi z powodu jej przebiegunAwienia, albo "muzyką" z kosmosu, która naszemu wszechświatowi towarzyszy od chwili "Wielkiego Bum". Dźwięki są, jakby nie powiedzieć, tajemnicze i podobne zarówno w Warszawie (zerejestrowano), w Lublinie, w Czechach, w Tybecie i w lasach, gdzie nie ma w pobliżu żadnych stacji transformatorowych. Filmik Miaukoty z okolic Nowej Rudy (kudy jej do Barda Śląskiego), leciał na podkładzie takiej dziwnej muzyczki. Fakt, że potem komponującej się z fortepianową frazą. Ale... - Jak mawiali uczestnicy powstawania "Białej Lokomotywy" przez Grechtę i Jasińskiego (byłem tego świadkiem, he, he), właśnie w Nowej Rudzie, gdzie powstało słynne powiedzonko: - Lepsza Nowa Ruda, niż starta blondyna. Witam, Joteczko, w nowym dniu bez dziwnych dźwięków.

Muchy nie Michy, też muszę uważać na pisownięęęęę :D

W muzyce rudzkiej zadnego madru tu nie ma . W mongolskie Zaduszki przypominaja o sobie w dyskretny sposob dusze poleglych pod Legnica Tatarow .
www.youtube.com/watch?v=RxK4pQgVvfg&feature=related

Trochę zmienię nastrój. Oto link do filmu o "Dywizjonie 303", który nakręcił brytyjski Chanel 4. Film nie został w Anglii nigdy wyemitowany. Widać do dziś nie jest wygodny dla Brytyjczyków.
www.youtube.com/watch_popup?v=ptijNcDanVw

@anumlik
Ales mnie koles zalatwil. Najpierw siedzialem do polnocy aby przeinstalowac zepsuty laptop.
W koncu zajrzalem na bloga i kliknalem w linke. O pierwszej krwi po pierwszej postanowilem sie polozyc. Ale nie mozna sobie kimnac po takim filmiku.
I dzisiaj jestem zombi od 5.45 mniej wiecej. Musze miec cos na znieczulenie aby zniesc prawdziwe historie o szlachetnosci i odwadze gnojonej zza biurek opanowancych glownie przez oportunistow lub zadnych wladzy psychopatow.

@anumlik
Dostalem ostatnio cos do leczenia duchowego duchowym.
"Oswoic lęk" Marshalla J. Cooka.

Bo drugą wojnę światową jak wiadomo wygrali Francuzi zarażając niemieckich żołdaków w paryskich burdelach wstydliwymi chorobami.Właściwie to Francuzki ją wygrały ;) I nie ma co tam wiele szczekotać.
www.youtube.com/watch?v=vLXcPFkJB3k
Jotko, z przyjemnością się dowiaduję, że jesteś pasjonatką historii World War II.A to ci ! Dlaczego wcześniej nic o tym nie powiedziałaś ? Witaj w klubie :)

- "No wreszcie, Balsamie! Słyszysz ten stukot kamieni spadających z serca?
Leonem się zbytnio nie przejmuj - szofer nie musi być doskonały. -"
To jest wpis Tetryka z 10.03. Czego on dotyczy?
Balsam znowu swój wpis wyciął, potem już nie z godziną, ale z datą inną po subtelnych zmianach wklei, a Ob.Ciach idiota głupszy niż się zdaje będzie swe obie komóry mózgu do roboty zapędzał żeby pojąć, jak może reakcja o tydzień poprzedzać akcję.
(chyba, że jak ta ruska trucizna, co działa na pół godziny przed zażyciem)
@Jota- ujawniając swą oddziecięcą pasję historyczną pozwoliłaś mi zrozumieć wreszcie, skąd u Ciebie ta zagadkowa fascynacja Feynmanem: toć to autor "sumy po historiach"!!!
[ zobowiązałem się do niestosowania didaskaliów i przyrzeczenia dotrzymuję; o wykrzyknikach nic w cyrografie nie było].

Zatroskany o zdrowie mitów narodowych zapraszam Was na spotkanie z ekspertem z zamku Chojnik.Andrzejem Ciosańskim.To trochę taki Cejrowski polskiej historii.Być może a może nie.W innych miejscach i czasie słyszałem podobne wypowiedzi.Także o walecznej husarii.
Najwyraźniej każdy naród potrzebuje mitu założycielskiego.Próby demitologizowania historii zostają uznane jako sprzeczne z aktualnie obowiązującą wykładnią.Cholera, czy ktoś nastawił wodę na kawę ? ;)
www.youtube.com/watch?v=VH-Dwxh1y4U&feature=related
www.youtube.com/watch?v=xjICmQVf_lY&feature=related

Jak będziesz tak doskonały jak Balsam, to też wrzasnę. A teraz co...? Miauknę co najwyżej... hi, hi...

Dodaję gwoli sprawiedliwości.
www.youtube.com/watch?v=1k0ke7ycs7Q&feature=related

Tym razem to będę już kompletnie nudny Jotko, mnie także interesuje tematyka holocaustowo - pogromowa.Ale o tym to chyba już kiedyś pisałem.

Jak Imć Andrzej Ciosański słusznie prawił, skrzydła, a nawet proporce na wzór języka żmija wrogo furkocące, przeszkadzałyby w natarciu. A tu liczyła się szybkość, możliwość zeskoczenia z ubitego konia zaraz po uderzeniu na kopie pierwszego szeregu kopijników i wskoczenie na drugiego, a nawet trzeciego konia, którego w zapasie trzymał sługa, zwany giermkiem. Rację ma Ciosański - to byli bardzo majętni rycerze, od dziecka w husarii szkoleni do takiej ofensywy. Coś, jak japońscy samurajowie, jeno lepiej uzbrojeni. Bo zamożniejsi. Jeszcze przed Unią Lubelską i Unią Brzeską, Korona była jednym z najzamożniejszych krajów europejskich. Dzięki gospodarce. Imć Ciosański w "wykładzie" o średniowiecznych kmieciach, przedstawia ich jako bardziej podobnych współczesnym farmerom amerykańskim, niż ówczesnym zachodnim chłopom pańszczyźnianym. Wolne zarządzanie pięćdziesięciu, stu hektarowym gospodarstwem (dwa do czterech łanów aredny, to była norma), pozwalało na taką produkcję żywności, lnu, miodu, drzewa, smoły i potażu, która dawała niezłe utrzymanie rodzinie i zapewniała spory przychód właścicielowi, czyli owemu rycerzowi - bratu w husarii.

W XVI wieku Polska byla najlepiej zmeliorowanym krajem ówczesnej Europy. W każdej wsi byly stawy polączone groblami, z bardzo sprawnie dzialającymi "stawiskami" pozwalającymi w czasie ulewnych deszczy spuścić nadmiar wody na okoliczne pola i dzialającymi jak lokalne zbiorniki retencyjne. Pola poprzecinane byly rowami melioracyjnymi, utrzymywanymi w stanie przepustowości i regularnie "obkoszanymi". Większe rzeki, z Wislą na czele byly splawne i - gdzie trzeba - prawidlowo obwalowane. Sama Wisla byla jedną z najsplawniejszych rzek w ówczesnym świecie. Ren do takiego stanu splawności "doszedl" dwieście lat później.

Po porozumieniu polsko-litewskim w Krewie, 14 sierpnia 1385 roku Wisła zaczęła się stawać najpoważniejszym w tej części Europy szlakiem komunikacyjnym. Zachód Europy, wstrząsany nieustannymi wojnami oraz zajęty podbojem i kolonizowaniem zamorskich terenów, potrzebował zboża i drewna. Tego dostarczały ziemie nad Wisłą. Jak pisze Andrzej Piskozub, w książce "Informacje o Wiśle" (Warszawa 1997) "była to funkcja transportowa na miarę światową. Znad Wisły płynęło zboże, żywiące Europę Zachodnią. Obok zboża szły najważniejsze surowce dla ówczesnego budownictwa okrętowego: drewno na statki, wysokie świerki na maszty, len na żagle, a konopie na liny okrętowe, smoła i potaż do uszczelnienia kadłubów okrętowych. Apogeum handlu wiślanego przypadło na pierwszą połowę XVII wieki, kiedy zmagająca się w wojnie trzydziestoletniej zachodnia część kontynentu doprowadziła swe importy znad Wisły do maksymalnych rozmiarów. Jeśli znaczenie rzeki mierzyć jej zadaniami przewozowymi, to Wisła była wówczas najważniejszą gospodarczo rzeką świata. Ilość ładunków przewożonych wówczas Wisłą miał Ren osiągnąć dopiero dwieście lat później. Giełda amsterdamska, wtedy największa w świecie, czwartą część swoich obrotów dokonywała w handlu z Gdańskiem".

Nic tedy dziwnego, że tak zamożny kraj mógł sobie pozwolić na tak znakomitą armię, jak husaria.

Mógłbym tak godzinami. Witam w gronie historyków amatorów:-)

Dziękuję. Gin ze Schweppesem i kostką lodu, please, choć i whiskaczem Chivas Regal, tak na oko trzydziestosześcioletnim bym nie pogardził, he, he.

Nie mam "tematu dziejowego". Szlajam się od ściany do ściany. Zjednoczenie subkontynentu indyjskiego około 250 roku p.n.e, przez Aśokę, który mało znaną sektę jaką był buddyzm, uczynił religią państwową, traktuję równie poważnie jak słowa Bohdana Chmielnickiego "Polacy oddali nas w niewolę przeklętemu nasieniu żydowskiemu" wypowiedziane w 1648 roku. Słowa stały się swoistym zapalnikiem rozpoczynającym pogromy żydowskie na Ukrainie w niespotykanej dotąd skali i doprowadziły w konsekwencji do "przyzwolenia na holocaust.

Filmik o "Dywizjonie 303", do którego linka wkleiłem, a który tę niewielką dysputę na Balsamowym blogu (przy zupełnie niezrozumiałym milczeniu Gospodarza) zapoczątkował, uświadomił mi jeszcze jedno. Straty w ludziach, w przypadku braci rycerzy oraz braci lotników, były porównywalne. Maksimum pięć procent. Straty zaś w sprzęcie (konie i samoloty) wynosiły około sześćdziesiąt procent. Ta statystyka też coś tam mówi;-)

No... miał ten rozmach, miał. Ale też potrafił dość trzeźwo skonkludować - "wprowadzenie komunizmu w Polsce byłoby podobne do nałożenia siodła na krowę".

Hej, precz z tym bezproduktywnym pesymizmem, kolego Marzencic!...
Co do powiedzenia Stalina, bardziej pasowałoby mi ""wprowadzenie komunizmu w Polsce byłoby podobne do próby wydojenia konia" ;).

Pamiętacie "Polskę Piastów" i "Polskę Jagiellonów" Jasienicy? Moje kultowe lektury dzieciństwa, he he.
A propos tej melioracji - najlepszej w Europie - przypomniał mi się zbiór reportaży Wańkowicza "Katoda - anoda", z jego przedwojennej podróży po Kresach. Wańkowicza też kiedyś czytałam nałogowo i w zasadzie do dziś czytam, a "Ziele na kraterze" pozostaje ukochaną lekturą na wszelkie grypy, głównie ze względu na liczne elementy żoliborskie. W "Katodzie.." opisuje między innymi - z wielką swadą - kresową spółdzielczość. Boję się właściwie wkraczać w temat spółdzielczości, bo jej wzloty (na przykładzie choćby genialnej instytucji, jaką była przedwojenna Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa) i powojenne upadki miotają mną gorzej chyba, niż niesprawiedliwość dziejowa układów pojałtańskich... Z pewnością byliśmy w tej kwestii liderem europejskim. I co z tego zostało?
Ale dziś pierwszy prawdziwie wiosenny wieczór, nie trwóżmy się zatem. Idę w sobotnie fandango, historyczne sploty porzucając do jutra.

Chodziło mi o niezbyt trafne zestawienie Polski z krową. Jakoś nasz kraj słabo mi się kojarzy z krowią spolegliwością, poczciwością etc. I tak, wiem oczywiście, że na ogół da się od biedy wydoić każdą samicę wśród ssaków ;).

I właśnie dlatego porównałem osiodłanie Polski do osiodłania pana byka. Z tym już trudniej było, co też i lata "ganiania w siodle" pokazały;-) Gdzieżbym śmiał, Joteczko, podejrzewać, że nie wiesz o możliwości wydojenie od biedy... Oj, Jota, Jota, chyba fandango tak na Ciebie podziałało (-_*)

@Jota
Redakcja odpowiada:
We środę, o godzinie 16,54 przyjdzie długo przez Ciebie oczekiwana, Droga Przyjaciółko, wiosna. I wtedy, zgodnie z piosneczką, którą redakcja, w celu przyspieszenia przyjścia tejże wiosny, zamieściła była, "chłopcy zaczną podrywać". Ty, Szanowna Czytelniczko, możesz być pewna, że zabójczo przystojny oficer CIA zaprosi Cię na Barolo Borgogno Riserva 1978, do restauracji Antica Osteria da Divo w Sienie, Via Franciosa 25.

Nie wiem, jaki niecny cel przyświecał "drogiej redakcji". Wprowadzenie w błąd Szanownej Czytelniczki co do momentu przyjścia wiosny ( w rzeczywistości we wtorek o 6:14, rano) daje podstawy do podejrzeń, że i inne zapowiedzi redakcji z gruntu fałszywe są.
Zabójczo przystojny oficer CIA, który ma ją zaprosić na Barolo Borgogno Riserva 1978, do restauracji Antica Osteria da Divo w Sienie, Via Franciosa 25, okaże się zapewne obleśnym byłym tajnym współpracownikiem WSI, który ją wyprosi z baru Antyczna Ostryga dla Dziwy w Tiranie, filia w Płońsku.

O Antyczna Ostrygo!... ilekroć wspomnę twe naruszone zepsutym zębem czasu ściany, mury obrośnięte liszajem, tylekroć pamięć podsuwa znękaną twarz agenta bezpieki, który usiłował wciągnąć Lettycję na listę płac, bezskutecznie zresztą. Spocona kelnerka stawiała przed nimi kolejne talerze solianki i pajdy żytniego chleba. W na poły opróżnionej butelce migotała zwodniczo zimna stolicznaja.
Ach, gdzie jesteście, etruskie lochy Płońska! Gdzie się podziałaś, niegdysiejsza butelko Angello Mocnego Porzeczkowego!...

O naiwny agencie bezpieki o znękanej twarzy! Ty chciałeś wciągnąć Lettycję na listę płac? Ty bezskuteczny platfusie moralny. Lepiej by ci było spróbować Azję na pal nawlec lub Europę na byka. Nie doceniłeś, prostaku, jej mocarnego łba. Już trzecia stoliczna opróżniła się zwodniczo na zimno, już liszaje ze ścian wyszczerzyły ku tobie zepsute zęby czasu, już spocona kelnerka stawiła się samopas na twe bezsilne beknięcie w niegdysiejszą butelkę. Na nic, ty ubecka świnio, ty etruska locho płońska.
[Anumliku, do dzieła!]

Zyg, zyg, marchewka [odchodzi balansując na czubku wskazującego palca odciętym z pępowiny szarym końcem do walenia]

Junak Wołokałamski nalał.
- Dziorniem. - Podniósł zadziwiająco sprawnie stakańczyk. - Za wstrieczu.
Lettycja dotknęła wargami brzegu kieliszka.
- I za rasstanije. Mnie nada idti. Paka gałubczyk.
- Ależ Lettycjo... Przecież jeszcze...
- Nie będzie żadnego jeszcze, locho płońska. Etruska locho płońska - poleciała Bondem. Wykręcając wężowym ruchem ruskiego pieroga z przestygniętego smalcu podała widelczyk junakowi.
- Zakąś porządnie. bo się tak ubzdryngolisz, że pomylisz loczek naszej kelnerki z drapieżnym inhibitorem.
Esbek wybałuszył gały.
- Co się gapisz, znasz przecież tę wymiękłą wywłokę. Ze szkolenia we wsi Szapkino. Porwałeś ją w siedemdziesiątym siódmym na pobliskie wzgórza, gdzie chlaliście szampańskoje igristoje pod polską kaszankę. Nie pamiętasz, gałubczik?
Gały junaka wybałuszyły się do końca.
- Skąd???
- Cyfryzowałam dla Mosadu kanał łączący Wołgę z rzeką Moskwą i chwilowo pomieszkiwałam w Szapkino.
Junak przełknął pieroga z takim wstrętem, że gały mu się odbałuszyły.
- A na stałe byłaś zameldowana na Nowodworskoj?
- Tak. Róg Szkolnowo prijezda. W samym centrum Wołokałamska.

Ksiądz Isakowicz-Zaleski, nie ubek, nie pedał i nie żyd, modlił się do najlepszego Boga krakowskiego, jakiego umiał sobie wyobrazić:
-- Boże miłosierny, wszechobecny, wszechmocny, nieskończony, niczego nie podpisujący, heteroseksualny, krwi czysto niebieskiej.
-- Wy mnie tu, Isakowicz, nie podrywajcie.

(za tydzień powinienem nazad wiernutsia )

@anmulik
Ziomal Malinowy .
Czy jeszcze schodza takie z tasm Przedsiebiorstwa Panstwowego Las posrod pisku biegajacych gryzoni i kolysajacych pracownikow , odzianych w gustowne kufajki.
Pamietam ,ze kazdy region mial jakis produkt regionalny.
U nas byla Liczyrzepa , a na pomorzu Bryza.
Locha et-ruska pieknie sie wywiodla z piwniczek i lochow Watykanu i Lubianki.
W mojej pierwszej pracy mielismy kierowniczke o wdziecznym pseudonimie floha od inicjalow jej nazwiska i imienia na zawsze panienskiego.

@jota
Kiedy slysze Biczewska rozumiem dlaczego gogolowski zenich uwazal , ze wszyscy swieci konieszno mowia po rosyjsku.
Oj dawne to czasy kiedy sie tego sluszalalo na czornych plastinkach na patiefonie Bambino

Najlepiej zniknąć dyskretnie i nie pojawiać się przez tydzień, a potem upupiać zjadliwym komentarzem, drogi panie ;).
Do roboty, podnieś nam poziom (pamiętając przy tym o dyrektywach Ojca Balsama)!

Za ten link dostajesz niniejszym Order Świeżej Rzodkiewki. Dziękuję! Jak zwykle. Jeszcze nie obejrzałam do końca, ponieważ trzy razy cofałam i oglądałam samą czołówkę. Chyba nigdzie dzisiaj nie wyjdę z domu ;)).

Okrutniku! Jak możesz tak o Hofmanie. Co do mnie, jestem przekonana, iż on sam ma się za wielkie ciacho (na samą myśl o tym więdną mi cebulki włosowe).
Zapomniałeś o ósmym omamie: są tacy, co stoją tam, gdzie ZOMO, ale bezpieka działała nader skutecznie i to se ne vrati. Chlip.

Opowiesci Hofmana maja sie tak do Opowiesci Hoffmana jak operetki Offenbacha do muzyki Bacha.

Ukryta opcja niemiecka. Chcą zawłaszczyć nasze ZOMO!
Co do Hofmana, to bez urazy, przyjacielu, ale tak się ma do Offenbacha, jak Angello Mocne Porzeczkowe do Veuve Clicquot.

Wraca Jurek do Jarka, bo u Jarka... (mam straszna ochotę napisać "większa szparka", trzymajcie mnie, trzymajcie) ...większe są możliwosci, a ludziom żyje się lepiej.

Sala Antycznej Ostrygi, pusta już o tej porze, tłumiła w glinianych ścianach krzyki Junaka Wołakaiłomskwo.
- Nie ispugajsia, barysznia. - Wymiękła wyjęła z kubełka z lodem półtoralitrową butelkę Veuve Clicquot Ponsardin, rocznik 1990. - To Lewatywczyk pracuje nad naszym biednieńkim junaczyczkom. Lewantywczyk eta artist.
- Champagne Brut La Grande Dame - odczytała półgłosem Lettycja. - No, no. Tu?
- Dla specjalnych gości...
Nalała do długich jak krzyki junaczyczka kieliszków trunku wdowy po Filipie Clicquot.
- ... na specjalne okazje. Pani zdrowie, Lettycjo.
- Z przyjemnością. - Lettycja posmakowała szampana, mlask, mlask. Wypiła do dna. - Niezły. Ale kaszanką chyba nie będziemy tego zagryzać?
- Och, pani Lettycjo. Wtedy, z junaczkiem, piliśmy...
- Wiem, wiem. Igristoje szampańskoje. Tartineczki jakiejś...
- Się robi - jak duch bat'ki Dżugaszwilego ze starej opowiastki, pojawił się kelner w nieskazitelnie skrojonym fraku. - Minibliny z kawiorem (banalne, pomyślała Lettycja), trufle a'la champagne (lepiej, lepiej), ostrygi, Quiche z krewetkami, a na deser truskawki.
- Nieźle. - Prawie rozluźniona uniosła pusty kieliszek w stronę kelnera. Wymiękła lekko kiwnęła palcami. Młodzian zniknął tak szybko jak się pojawił.
- Ja naleję. Lepiej nam będzie bez świadków.

@jota.
Poniosla mnie zbieznosc nazwisk i tytulow z rzczywistoscia nie majaca nic wspolnego.
Opowiesci Hoffmana do opwiesci Hofmana maja sie tak
jak rozterki Hamleta do stresow Kozuchy K.

Miaukocie, gwoli ścisłości, bywa tu także Adomi. Podejrzewam jednak, że Twoja wiosenna życzliwość dla dam bez cienia trudu obejmie nas obie. A zatem wespół, zespół, by żądz moc móc zmóc! Rzodkiewki w tej kwestii nie są żadną przeszkodą, tym bardziej z koperkiem. Imaginuj sobie, że ja też siekam od rana. Na razie wykonałam wiosenna pastę z wędzonej makreli (jajka, szczypiorek, serek, trochę majonezu, szczypta soli i pieprzu). Retinolu, fosforu i sodu jak naplute.
Obecnie przystępuję do produkcji twarożku, z ogórkiem, pomidorami, czosnkiem i dymką. Do tego jogurt naturalny, nie zaś śmietanka [patrzy karcącym wzrokiem na Miaukotę].

Kwitną krokusy.
Balsam obiecywał, że z końcem tygodnia wstanie z martwych, trzymam go za słowo.

Anumlik bryluje, rozwijając zadziwiający wątek erotycznych fluidów pomiędzy etruską kelnerką, a Lettycją - raczej jednostronny, to prawda, ale poczekamy, może coś się z tego wykluje. Lewatywnik czeka na Ob.Ciacha.

@Anumlik - moskiewskiego lewatywnika nie ja wprowadziłem, ale Marzencic. Tylko że, zupełnie jak w przypadku jocinej kobiety wypełzłej, i ta wspaniała postać przeszłaby niezauważona, gdyby nie moja czujność (o niewątpliwie agenturalnej proweniencji).
@Jota - "Lewatywnik czeka na Ob.Ciacha."
Naprawdę chcesz mnie oddać w ręce tego zwyrodnialca????

Przy czwartym kieliszku Wymiękła wymiękła jeszcze bardziej.
- Pamięta pani, Lettycjo, co o Wierchowieńskim pisał Dostojewski w naczalie ramana?
- ???
- Stiepan Trofimowicz "niesłychanie na przykład lubował się w roli ściganego i, że tak powiem, zesłańca. Oba te słowa lśnią swego rodzaju klasycznym blaskiem, który go urzekł raz na zawsze i wywyższając go stale, przez długie lata, we własnym mniemaniu, wprowadził ostatecznie na piedestał wzniosłości, niezmiennie łechcącej jego ambicję."
- No, i?
- To zupełnie jak u waszewo Jarosława Rajmundowicza. Im mniej w nim ściganego i zesłańca tym bardziej on ściganym siebie widzi. Kożuchy kupuje, na zesłanie wybiera się.
- A czemuż to ty, gałuboczka, nagle o prezesie tak pryncypialnie? Aa? I skąd u ciebie taka znajomość Dostojewskiego, czto ty jewo procitirowajesz po pamiati?
- U mienia stiepień doktora fiłosofii w russkoj litieraturie. Ale... proszę do mnie tak mówić stale. Gołąbeczko. jaskółeczko, ach... może być i mysia-pysia.
Pośladki Wymiękłej stanęły mocno w pąs. Lettycja poczuła jak stają jej sutki. Całkiem jak po stymulowanej samotnie laktacji - pomyślała. - A może by tak postymulować je samowtór? Żanna Biczewska przestała śpiewać "Czornowo worona" i z głośników rozległ się:

Uże wieczier, druzja, uże wieczier
I łuna swaju łampu zażgła
Tak ostawim raznyje wieczi
Atarniomsa na biełystoła.

- Ech ta Żanna, Żanna - westchnęła Wymiękła. - Ja pomniu w diewianosto szestom...
Nie dokończyła co stało się w dziewięćdziesiątym szóstym. Pąs z pośladków przeszedł na policzki, po których spływać zaczęły łzy. Jęki Wołokałamskowo coraz bardziej zagłuszały jęki Biczewskiej.
- Choć mysiu-pysiu. - Lettycja objęła delikatnie Wymiękłą. Poszły w kierunku schodów prowadzących do pokoików na pięterku Antycznej Ostrygi.

O święta Jotencjo, a kto powiedział, że one idą się bzykać? Lettycja wprowadziła do organizmu sporo gorzałki, co z Klikowskom szampanskom daje mieszankę, po której z księciem Lulejko, a nie z Wymiękłą można u Morfeusza pobaraszkować. A wąteczek z Jarosławem Rajmundowiczem to pies? Szczególnie w solidnej literackiej podbudowie Dostojewskiego?
Co do Ob.Ciacha, zgadzam się z Waszą Świętością. Jak to na samym początku naszej znajomości zapodał był Erg Samowzbudnik Obiecanki macanki, u głupiego wzwód.

No, Balsam. No weź i przestań. Dlaczego taki smaczny kawałek najpierw rzuciłeś na pożarcie. Ach... na jakie pożarcie. Na ucztę wzniosłą i radosną, a potem skasowałeś??[odchodzi w zakola pieroga łączącego rzekę Moskwa z rzeką Wołga, aby tam potaplać się w kałużach wielkości stadionów narodowych. Duch Sewilli w postaci agentmosada Antona Chauffeur'a rzuca w koperek jogurcikiem i pośpiesza kak maszyna za maszynoj ]

@Jota, @Anumlik - przysięgam, że napisałem długą jak nigdy historię bliskiego spotkania junaka z lewatywnikiem, kliknąłem "wyślij" i gdzieś wcięło w fis-dur!

Paw, którego Wołokałamski po długiej i krętej drodze od stolika do ustępu przeniósł heroicznie - jak to mówią Rosjanie- w nutrii, wyrwał się na zewnątrz, wzleciał oszołomiony wolnością i osiadł w prawym górnym rogu ściany z pisuarami. Byłemu agentowi wydało się, że rozłożył skrzydła, by je powoli opuścić i w tej smętnej pozie zastygnąć. Ostatnie pierogi przeciwutleniały się w smalcu coraz bliżej krtani, by w kilkunastu wstrząsach całym agencim jestestwem o malejącej amplitudzie opuścić junaka, pozostawiając go skrzętnie wyczyszczonym. I pustym, jak cała jego przyszłość.
Człowiek szafa cierpliwie obserwował z kabiny naziemne paroksyzmy agenturalnej przeszłości. Ujął nieboraka jednorącz za kołnierz, uniósł, sprowadził do względnego pionu, przykrył płaszczem i wyprowadził niezauważalnie na zaplecze, gdzie czekała furgonetka dostawcza z przyklejonym bluźnierczym hasłem "Każdy dzień ze świeżą rybą". Ukryty w sedesie nieczynnej kabiny magnetofon zaczął emitować jęki i wycia, jakie mógł z siebie wydawać tylko Piekarski na mękach, w ostateczności Zabłocki na mydle. Dźwięki te, doskonale słyszalne w sali bankietowej Antycznej Ostrygi, będą przez lata nawiedzać coraz krótsze sny licznie tam zgromadzonych agentów wielu służb. Funkcja prewencji ogólnej działała znakomicie.

-- Cccco jest? Gdzie ja jestem? Co to, kurwa, za maszyneria? Ale się wczoraj musiałem najebać...
-- Wczoraj? Całą dobę spałeś. Ale nie szkodzi, mnie się nie spieszy...
-- Poznaję cię. Ty jesteś lewatywnik. Poniechaj mnie.
-- No co ty? Rozkaz to rozkaz. Za spartolenie zadania kara być musi. A swoją drogą, jakim trzeba być idiotą, by z tą bladzią pić kieliszek w kieliszek. Kiedyś, na szkoleniach, podchodziliśmy do niej sztafetą, po pięciu. Zdarzało się, że ostatniego nie wynoszono. Wychodził sam, choć na czterech.
-- Skąd mogłem wiedzieć, że ksywa "Pancerna" pochodzi od mocarnego łba, a nie od umocowania w cnocie? Poniechaj mnie...
-- Głupiś! Za zdradę kremacja na żywca, za niewykonanie zadania spłuczka i życie w sromie.
-- To nie mogłeś mnie od razu w Ostrydze spłukać? Mielibyśmy to za sobą. Poniechaj mnie...
-- Przecież ci tłumaczę, że niel'zia. W Ostrydze nie miałem oprzyrządowania. Porządna spłuczka to nie gumowa gruszka w dupie, ale cała naukowa procedura i zaawansowana technologia. A poza tym ja jestem artysta! W stanie nawalenia ominęłyby cię niepowtarzalne doznania, których tylko ja jestem w stanie dostarczyć. No...jest jeszcze jeden Kitajec...ale on robi w sektorze prywatnym, na usługach gangsterów.
-- Poniechaj mnie...
-- Zamknij się! Ciesz się, że jestem w znakomitym humorze. Jakiś norweski Paliak cyfryzator wywiódł mnie z prowincjonalnego fryzjera i pospolitego owada. Na Centrali zrobiło to wrażenie. Wysłali mnie do Oslo, bym zdolniachę namierzył i do współpracy namówił. Śledzić, osaczać, przekonywać, haki zbierać, szantażować...Jak ja nie lubię takiej roboty. Na szczęście dałeś dupy i odwołali mnie w trybie awaryjnym bym się tobą zajął.

-- Poniechaj mnie...
-- Kurwa! Jak chujem o ścianę! Ciesz się, że masz możliwość wyboru. Coca cola, ropa z łupków, przeterminowany olej jadalny rzepakowy, pomidorowa z ryżem, sok z kiszonej kapusty, kwas chlebowy z Krasnojarskiego Kraju, Red Bull, sok z brzozy smoleńskiej, osiemnastoprocentowa śmietana z siekaną rzodkiewką i szczypiorkiem. Wyjście otworem gębowym, nosem, uchem lub obieg zamknięty. Wejście oczywiste, cha, cha, cha. Cztery godziny pompą ssąco-tłoczącą, albo godzina kompresorem. Wreszcie skutki na całe życie: totalne wyluzowanie zwieraczy, wielokrotne przerośnięcie prostaty z przemieszczeniami, cichy acz bolesny wzwód na dźwięk słowa "kurwa", zatwardzenie ostateczne niereformowalne, przekształcenie odbytu w wuwuzele, wiatry bezdźwięczne o bogatej nucie zapachowej, oksymoron.
-- Oksymoron? A co to za chujnia?
-- Rozwolnienie. Sraczka. Defekujesz rzadko i często. Wybieraj. Wybór należy do ciebie.

Też tak myślę. I podczepiony do warkocza boskiej cząstk,i będzie spieprzał gdzie pieprz rośnie, byle dalej od Lewatywnika. Gdy trafi na pole Higgsa, przeleci do czwartego wymiaru, gdzie śmigają tachionowe taksówki i - być może - spotka samego siebie z okresu szkolenia w Szapkino. Lettycja omiata "ultrawiotką zawiązką promieni elektrooptycznych niezmierzone połacie wschodzącego koperku, który wysiano dla zatarcia ofiar budowy chybionej inwestycji stalinizmu, kanału łączącego rzekę Moskwę z Wołgą zamiast z Donem".
Co będzie wtedy robił nasz junosza? Joteczko, masz wdzięczne pole do popisu (PO-PiSu?). Nie musisz się badziać po pokoikach na piętrze przypominających Ci Twoją żeńską, humanistyczną klasę, hi, hi.

Na przykład:
www.nocowanie.pl/noclegi/brzeznica_9/agroturystyka/83845/
lub:
e-wczasowicz.pl/nocleg,bardo,pod,cisowa,gora,bardo.html
Ci pod "Cisową Górą" mają stawy rybne.Z "możliwością wędkowania".Tak czy owak myślcie i dawajcie odpowiedzi.Balsam, Ty także się w końcu cholero wypowiedz.

Muszę, bo się uduszę. Chciałabym móc tak pięknie rozłożyć każdy tekst tego bęcwaliszcza:

galopujacymajor.wordpress.com/2012/03/25/poradnik-dla-rafala-ziemkiewicza/

hehe, żeby nie dwa ostatnie zdania, wyszedłby bardzo porządny anonim

Tekst Majora jest przede wszystkim merytoryczny. Czego w polskiej publicystyce ze świecą szukać. Ziemkiewicz prezentuje taki poziom znajomości prawa, jaki większość naszych parlamentarzystów, którzy konstruują prawo nadające się do natychmiastowego nowelizowania. Interes partyjny, albo "grupy trzymającej władzę" ciąży nad większością ustaw. Kodeks Cywilny (który z lubością przywołuje Major), jako jeden z nielicznych aktów normatywnych, wolny jest od "partyjnego ducha". A mimo to rozróżnienie pomiędzy "zadośćuczynieniem" a "wyrokiem" , pomiędzy "karą" a "orzeczeniem zadośćuczynienia", stanowi zaporę nie do przebycia dla intelektu intelektualistów pokroju Rafała Aleksandra Z. Na lewicy takich kretyńskich felietonistów też można ze dwa pęczki znaleźć. Polecam niektóre teksty z Krytyki Politycznej.

Na wspólne pogaduchy przy pieczonym turbocie, z dodatkiem kilku butelek dobrego wina, jestem tak samo łasy, jak reszta koleżeństwa. Ale wolałbym, aby taką samą chęć spotkania w Balsamowym gronie wyraził sam Mistrz. "Mistrzu, Mistrzu, Mistrzu - zako... ups... - odezwij się".

Miaukota niewątpliwie macha Ci dziarsko z krainy kwitnącego ziemniaka, zważ jednak, kolego Marzencic, że wiążemy z Tobą nasze wakacyjne plany wyżerki. Kiedy planujesz zjechać z północy? Orientacyjnie, rzecz jasna? To raz. Dwa: czy żona Cię puści na taki event?... I proszę się nie śmiać, znam żony, które nie puszczają (po latach dochodzę czasem do wniosku, że być może mają rację).
Cóż, jasnym jest dla nas wszystkich, że najmilej byłoby się spotkać z Balsamem lub wręcz u Balsama, onże jednak z powodów rozmaitych nie rwie się do organizacji pikniku. Może ledwo dycha i trzeba to zrozumieć. Zresztą, jeśli ustalimy jakiś punkt zborny, niewykluczone, że zaszczyci nas etc. Nadzieja umiera ostatnia.
Chciałabym też zaproponować mniej piknikową wersję spotkania, we Wrocku. Sądzę, że dałoby się Marzencica wyciągnąć na jedno popołudnie. Piknik na Wyspie Solnej, spacer po mieście, a kto wie, może i szybka wyprawa do Bardo?
Wiem, nie jest to centralna Polska, da się jednak dotrzeć.

Adomi, symultaniczny przeszczep nerki copyright by Ewa Szumańska jak zwykle wprawił mnie w (bardzo głośny) zachwyt ;)). Do usług i w ogóle!

Trochę się martwię o agenta. Czy zdołał przeżyć rozrywki Lewatywnika?

@jota
Bywaja panowie Oblapiccy w moim wieku ale to raczej wyjatki niz regula.
Powod mojej nieczasowosci jest inny. Mam mame w wieku 95 lat mieszkajaca we Wrocku u brata. Jesli tylko moge bywam u niej . Mama jest w zlej formie i raz czuje sie lepiej a raz gorzej. Wpadam raczej jak po ogien zastanawiajac sie czy jeszcze ja zobacze. Dlatego nie planuje zasadniczo niczego na wyrost w tym roku oprocz wakacji z dziecmi.
@anumlik
Lewatywnik wzial sie ze sceny z cyrulikem z Piratow Polanskiego.
Gosc w loczkach a la Newton pompowal w kapitana statku plyn z wiekiej zloconej strzykawy. Probowalem znalezc w Googlach czy do zadan cyrulika nalezala taka czynnosc ale nigdzie o tym nie pisza.

Ob.Ciach
;-)));-)));-)))

Grossman to jeden z największych paradoksów literackich. Pieszczoch Stalina, wylansowany przez Gorkiego, pułkownik Armii Czerwonej, korespondent wojenny, wydawany za życia w milionowych nakładach. Jednocześnie autor "Wszystko płynie", książki, której jedyny egzemplarz maszynopisu ostał się po rewizji; wydany w Stanach Zjednoczonych i powielany w setkach, ba - tysiącach egzemplarzach w samizdacie, zyskał sławę równą "Archipelagowi Gułag" Sołżenicyna. A "Wszystko płynie" to nie tylko powieść, to literackie świadectwo epoki łagrów i ... kanibalizmu.

Człowiek głodny to jakby ludożerca. Mięso z siebie samego zjada, zostają same kości, tłuszcz jest zjedzony doszczętnie. Potem mąci mu się w głowie to znaczy, że zjadł własny mózg. Całego siebie zjada człowiek głodny
W. Grossman, "Wszystko płynie", s. 157.

Dla zmiany nastroju:
www.youtube.com/watch?v=juVLrJZHG4Q

powiem Wam - cyfryzacja wisi nad nami nieuchronnnie
właśnie złożyłam wniosek o profil zaufany na ePUAP i moge sobie np. wyciągnąć dane - powiedzmy geodezyjne - z przytulonej do Łomży gminy Piątnica (Poduchowna zresztą - i jak na podlaskie przystało - nazwa wzięła się od duchowieństwa a nie od poduch), chociaż np. stolica (że o innych miejscach nie wspomnę) takiej możliwości jeszcze nie daje

A ten film dla równowagi.
www.youtube.com/watch?v=OaoIo-0O4Po&feature=related

równie przejmujący był film "Yodok Stories" Fidyka;
pierwsza moja myśl po jego obejrzeniu - że powinien być obowiązkowy dla wszystkich polityków i wszelkiej maści malkontentów

Czy wy wszyscy przypadkiem nie siedzicie już na grillu u Balsama?